(88) 



« Wi willen de kerels doen greinsen, 



Al dravende over tvelt; 

 Hets al quaet dat si peinsen, 



le weetse wel bestelt. 

 Men salse slepen ende hanghen, 



Haer baert es al le lanc; 

 Sine connens niet ontganghen, 



Sine dochten niet sonder bedwanc... * » 



Deze laatste strophe getuigt van eene woestheid en wraakzucht, 

 die zekerlijk niet slroken met den verheven geest der wetten, 

 welke den middcleeuwschen ridder voor al zijne daden waren 

 voorgeschreven. Onze dichter spreekt van vervolgen en ver- 

 delgen— omdat de armeKerel mogelijk wat trotschwasen onhan- 

 delbaar, nu en dan zicli in den wijn vergat — maar zeker toch 

 niet meer dan de cdelman? — en in dien toestand nog minder te 

 temmen was. Edoeb, zou de middelecuwsche slotheer in 't uur 

 der dronkenscbap minder baldadig geweest zijn dan de arme 

 dorper, dien bij wenscbte uit zijncn weg te drijven? 



« Sine docbten niet sonder bedwanc, » zoo besluit de dichter. 

 't Ran waarheid geweest zijn, maar « slepen en hangen » is het 

 werk van barbaren, niet van menschen. 



Er was nocbtans cen schild tegen het geweld der grooten, en dit 

 vonden onze voorouders in de scbuts der kloosters. Wel is waar 

 moesten zij zich afhankelijk maken van het slicbt, in welks hoede 

 zij begeerden te staan, doch dit bad niets vernederends ; ware het 

 zoo geweest, er zouden van de VIII' tôt in de Xllh eeuw niet 

 zooveel lieden geweest zijn die zich cijnsplichtig maakten van 

 eene abdij, en men zou de nadeelige voorwaarden wel in de aklen 

 van opdracht terugvinden. De oudstbewaarde oorkonde van dien 

 ag,P(j — deze, waarbij zekere Erembert twee zijner lijfeigenen 

 afstaat aan de abdij van St.-Pieter, te Cent ^, verschilt in vorm en 



» Nederlandsche Dichterhalle, volgens dichlvakken en ouderdom gerang- 

 schikt door J.-F.-J. Heremans, I, 57. 



Dit lied behoort, wat den vorm betreft, lot de Xl\' eeuw, maar ongelwij- 

 feld leefde heltoen reeds lang in den mond des volks. 



* Zie A. VAN LoKEREN, Chartes et documents de Vabhaye de Saint-Pierre, 

 I, 23. 



