(91 ) 



Van des te meerdere waarde raoest de bescherming ecner 

 raachlige abdij den zwakken, wcerloozen lieden zijn, daar er, in 

 wedervergelding, zoo wcinig van hen gcëischl werd. Inderdaad, 

 de hiin opgelcgde belasting was licht ora dragen; de drie lijfei- 

 genen, door genoemden graaf Willem aan de kloostergemeente 

 van Hasnon afgestaan, waren enkel verplicht twee deniers in 

 't jaar, en bij den dood zes deniers aan den abt op te brengen. 

 Welk verschil er ook in de op te brengen som was, deze was toch 

 overal gcring, en 't erfcnisrecht, dat de vrije lieden van onzen 

 tijd den Staat geven moeten, drukt zeker wel zwaarder en is niet 

 minder hatelijk dan de zoogenaamde « sterfcoop. » 



Hel is natuurlijk dat de vrijgemaakten, opgeleid tôt de priester- 

 lijke bediening, van aile cijnsbelasting onlslagen waren ; maar 

 ook leeken,afliangende van eene geestelijke genieenschap, werden 

 op den duur bevoordeeligd. De boeren van Xhoris, namelijk, die 

 cijnspliclitig waren van de abdij van Stavelot, zagen ten jare 932 

 de hiin opgelegde belasting verminderen *, en van zulke edel- 

 moedige trekken, ook vanwege leeken, zijn verschillige voor- 

 beelden aan te halen. De gedachte : de toestand der geringe 

 klasse raoet verbeterd worden, won dagelijks veld; er bestond 

 sleehls verschil in de manier om die tôt daad te maken. Wanneer 

 Margareta van Constantinopel in 1245 het lot harer onderhoo- 

 rige dienstbaren, in hare avouerie van Henegouw, verbeterde, 

 besprak zij voor zich en hare nazaten het beste voorwerp, dat in 



erkenden, welke de lieden, afhangende van de klooslers, genolen. Reeds in 

 954 had Adela, gravin van Vlaanderen, Iwee harer dienslbaren mils eenen 

 jaarlijkschen cijns aan de abdij van St.-Pieter te Genl afgestaan (Diericx, 

 Appendice aux mémoire^ sur la ville de Gand, bl. 72, in nota); in 1130 

 geschiedde de opdracht van een groot gelai lijfeigenen aan 't sticht van den 

 H. Bavo ter genoemde stad, door graaf Dirk van den Elzas. Laatstgemelde 

 afsland, beginnende met de aanroeping : « Sanclus Livinus... » was gedaan 

 « ob memoriam et salutem meam et praedecessorum meorum quedam 

 raancipia mea quorum nomina subscribunlur cum omni sobole sua et poste- 

 ritate sancto Livino precioso martyr! in Gandensi ecclesia sancli Bavonis 

 libéra et absolula traditione coram bominibus et baronibus meis praesente 

 abbate... » (Serrure, Cartulaire, bl. 54). 

 * RiTz, Urkunden zur Geschichte des Niederrheins, bl. 27. 



