( 92) 



't sterfhuis van elken dier lijfeigenen zou worden aangetroffen, 

 wat eene aanzicnlijke verzachling voor de weinig begoeden was, 

 daar zij vroeger, bij het overlijden, de heift hunner goederen aan 

 den vorst moesten afstaan *. Minder edelmoedig ging, in 1304, 

 gemelde Jan, lieer van Lens, te werk; de verkiaring afleggende 

 dat hij voor altijd afzag van aile soort van dienstbaarheid en afper- 

 sing len voordeele van drie zijner lijfeigenen, vorderde hij van 

 hen 2 blanke deniers 's jaars, 12 stukken van dezelfde munt bij 

 hun huwelijk en evenveel bij den dood, ailes ter giinste van de 

 Ste-Waltrudiskerk te Bergen. 



Aangaande de lijfeigenen, welke nog niet tôt het genot der 

 vrijheid werden geroepen. ook dezer toestand verzachtte onder 

 den invloed der machlige beweging, die aan aile zijdcn tôt de 

 ontvoogding aanspoordc. « Ter uitzondering van een klein getal 

 (zegt A. Wauters) 2, die tôt den huisdienst bestemd waren, en 

 wier bestaan meer afhing van de grilligheid des meesters, was de 

 groote meerderheid aan 't bewerken van den akker en enkel 

 met eenen bepaalden cijns belast; zij konden niet aan den 

 geboortegrond ontrukt noch aan den vreemde verkocht worden; 



* Ziehier een uittreksel uil de daart.oe belrekkeîijke charter, verleend 

 door Margareta in uitvoering der begeerle van hare zusler, de gravin Joanna, 

 uitgedrukt « en sa plaine santé « : 



... « Ke lûtes les gens de sainleur {servitude) de tote la terre de Hainau, 

 ki esloient de s'avoerie, qui ele avoit partis a moitiet à le mort, fuscent al 

 mellor chatel à le mort, kar preudomnie li avoient soventes fois dit ke partir 

 ne pooit seurement tels gens, ne al salut de s'ame. Et, por çou ke nos tro- 

 vames, al consel de nos haus homes de Hainau, à qui nos en demandâmes por 

 le chose plus fermement assummer, ke tôt cil de sainleur, sicom il mius 

 creoient, dévoient eslre al mellor chalel à le mort, et ke, par acoustumance 

 de balliiis plus ke par autre droit, avoient esté parti des chi a ore, nos, par le 

 volente et la promesse nostre chiere seur Jehane devant dite a acomplir, et 

 par nostre greanche {gré) et nostre assentement ke nos très donc a ceste 

 chose avuec sa volenle mesimes, et encor i metons, por nos et por nos oirs 

 ki après nos venront, volons etc.. » 



(Oorsproukelijk sluk in het Staatsarchief te Bergen, medegedeeld 

 door Gachard in de Bulletins de la Commission royale d'his- 

 toire, 2« série, IV, 255-236.) 



' Histoire des environs de Bruxelles, II, 10. 



