( m ) 



en uitde hulde, die deze van gcnen onlving, sproten voor beiden 

 zware vcrplichtingcn. De beschermer had de voogdij over de 

 mindcrjarige kinderen des bescbermden, alsmede het recht dezes 

 dochter uit te buwclijken; hij mocht zijne onderhoorigen nocli 

 krenken, noeh vernederen, nocb verdrukken, terwijl de Icenman 

 verplicbt was zijnen heer bij te staan met raad en daad, hem in 

 den oorlog te volgen, tcnzij er w ettebjk beletsel mocht zijn, en bij 

 de eerste opeisching verschijnen moest voor het leenhof, vvaar 

 aile zakcn met betrekking tôt de leenroerigheid geoordeeld 

 werden. 



De wijze, waarop in de middeleeuwen de féodale pliehl 

 tussclien den leenhecr en den leenman, bij de inbezitneming van 

 het goed, werd gekweten, is meldenswaardig. De leenman ver- 

 seheen voor hem met ontdekten hoofde en gekleed metden maliën- 

 kolder; op de knie gezeten, Icgde hij zijne handen in die van den 

 leenheer, die hem den mondzoen gaf, tenzij de vazal een monnik, 

 of het leen in bezit was eener vrouw. Daarop sprak de leenman : 

 a — Heer, ik breng u, als een trouw vazal, hulde voor mijn 

 leven. » — « Ik aanvaard die, » gaf de leenheer ten antwoorde, en 

 sloeg den vazal op den schouder, of legde eene greep aarde of een 

 stuk bout in zijne hand, als zinnebeeld van 't afgestane leen. Dan 

 sloot de leenman de plechligheid met de woorden : « Van heden 

 af Word ik uw man, van lid en leven, tôt aardscher eere, en zal ii 

 getrouw zijn en loyaal. » Van zijnen kantbeloofde de heer zijnen 

 leenman in ailes te zullen beschermen K 



In bezil komende van een leen, betaalde men kamerlinggeld, 

 of recht voor 's leenheeren kamerling, en een ander voor het 

 leenverhef bij 't feodaal hof, welk laatste doorgaans bestond in de 

 opbrengst van ëen jaar of een deel van 't jaar. Wat het cijnsgoed, 

 ook erfelijk goed geheelen, betrcft, hiervoor betaalde men enkel 

 eenen jaarlijkschen cijns, die dubbel was bij 't overlijden van 

 dengene die 't bezette. 



Aan zekere leenen waren verpiichiingen gehecht, welker zon- 

 derlingheid het vreemd of vroolijk karakter hunner bezitters doet 



* Capefigue, Histoire de Philippe- Auguste, I, 50, 



