( 124 ) 



liever geen ander middcl om de vruchtbnarmaking des bodems te 

 bevorderen dan de opgelegde dienst, de licht le donne karwei, de 

 minst impopulaire bclasting die toen kon ingcvoerd worden. 

 Zonder dit niiddel was de vaderlandsclie landbouw gedurende 

 de middeleeuwen stellig niet zoo vooniitgegaan, dat hij loen 

 reeds den lof der beschaafdc wereld verdiendc; ja zouden nog 

 lieden in menige stieck van België even dorre en wocste plaatsen 

 worden aangetrolïen als men vindt in het Kempenland. 



Beschouwt men de karwei van dichtbij, het is mocilijk er dat 

 hatelijk karakter aan toe te kennen, hetwelk een lichtvaardig 

 oordeel er aan gegeven heeft. Laten wij ze in 't kort cens onder- 

 zoeken. 



Onder het Frankisch bcheer was elke hoeve van 't alleud te 

 St.-Pieters-Leeuw (boven de jaarlijksche belasting van 5 stuivers, 

 een mud haver, eene hen en zeven eieren) verplicht tweemaal 

 's jaars vier mud tarwe, of vijf mud rogge, of zcs mud haver te 

 voeren tôt aan de Zennebrug, te Î3rus3el, uit welke brug een balk 

 werd gcschoven om door de opening het graan te gieten in vaar- 

 tuigen, welke de opbrengst vervoeren mocsten naar Keulen 

 (St.-Pieterskerk). Nog waren de bewoners van gezegd domein ieder 

 jaar verpHoht gedurende éenen dag de landen te helpen bezaaien 

 en cenen anderen dag te helpen inoogsten. Voor degenen, die de 

 landen bewerkten (te weten negen dagen : drie in de lente, drie 

 in den zomcr en drie in den herfst) was de op hun hof gelegde 

 cijns verminderd tôt 50 deniers. Al de arbeiders kregen op de 

 karweidagen brood en hier in genoegzame hoeveelbeid om 

 behoorlijk gevoed te zijn ; weigerde men hun dit loon, dan mocht 

 de arbeid onlzegd worden '. 



Ogy en Isier, twee dorpen van welke wij reeds gesproken 

 hebben, hadden volgens hunne keure van 1234 drie karweidagen 

 's jaars, namelijk in Mei, Juni en Juli. Op elk van deze tijdstippen 

 moest de landbouwer, die geen paard gebruikte, éenen dag voor 

 den dorpsheer werken, te weten van zonsop- tôt zonsondergang. 

 De boer met ploeg en paard was insgelijks daartoe verplicht; 



* Alph. Wauters, Histoire des environs de Bruxelles, I, 85. 



