( 141 ) 



daartoe drie zittingen en drie werpingen noodig. Was er geen 

 tegenzeg gedaan en achtte men den aangeboden prijs billijk en 

 vergoedend, dan werd de koop met eenen hamcr of stok toege- 

 slagen. Die slag of klop mocst evenwel van al de aanwezigen kun- 

 nen gehoord worden, dewijl er geene geschrevene overeenkomst 

 van dien overgang des bezits werd opgemaakt. De slag of klop 

 was dus eigenlijk de verkoopakte, en aanstonds bracht de aanne- 

 mer een offer aan de goden, opdat die overeenkomst door hen 

 moebt beschermd worden. Voor kleine eigendommen bestond 

 dit offer doorgaans in het plengen of drinken van den eenen of 

 anderen drank. 



Voor het invoeren der scbriftelijke overeenkomsten (welke 

 siechts van de XIIP eeuw dagteekenen) waren bij de verkooping 

 van groote eigendommen een zeker getal getuigen noodig, waar- 

 onder eenige kinderen, welke laatste men gewoonlijk eene bui- 

 tengewone behandeling, hetzij goede of slechte, deed ondergaan, 

 opdat het feit, waarbij ze tegenwoordig waren, beter in hun ge- 

 heugcn zoude geprint blijven. 



De verschillige symbolen bij de overdracht eens eigendoms 

 waren niet willekeurig, maar veranderden volgcns den aard van 

 het teverkoopen voorwerp.Wildc iemand zijne familie onterven of 

 zijne goederen « uter warmer hant » wegschenken, dit geschiedde 

 vôor den rechter van het gouw in plechtige vergadering. De ont- 

 erver verscheen er met vier kleine elzen stokjes,brak die op zijn 

 hoofd in vier stukjes en wierp deze in 't midden der zittingszaal. 

 Was dit rechtsgebruik volbracht, men beschouwde den onterver 

 als vreemd aan zijne familie, die bijgevolg geene aanspraak op het 

 bezit van den eigendom meer maken kon. Vandaar het spreek- 

 woord : de vriendscliap hreken^ met nog meer andere uitdruk- 

 kingen van alouden oorsprong, tôt heden bij ons volk in zwang 

 gebleven. 



De bedoelde symbolen kunnen omtrent de XIP eeuw, w anneer 

 de kennis van hunnen oorsprong vcrloren geraakt was, willekeu- 

 rig geworden zijn; toch werden ze, volgens de getuigenis van 

 D. Devaines in zijn Dictionnaire diplomatique, meestal zorg- 

 vuldig in 't archief der parochiekerk bewaard. Men toonde 



