( 156 ) 



Te Deiirne werden de vloekers gestraft met eene boete van 

 20 stuivers; was de blaspliemie gezegd tôt de schepenen, men 

 betaalde het dubbel dier som, en door icmand van buiten het 

 dorp, 80 stuivers. 



In de beerlijkheid Lummen betaalde men voor eene godslaste- 

 ring ook 20 stuivers, maar men was daarbij verplicht in de kerk 

 gedurende don zondagdienst twec toortsen te laten branden *. 

 Die straffc was dubbel, wanneer men in 't misdrijf herviel, en voor 

 de derde maal was bepaald « twelff uren aen de kaek te staen 

 oft een gloyen eyser door syn tonge gesteekcn te worden. » leder, 

 die hoorde blasphemeeren, mocst bij de justitie aanklacbt doen. 



Strcnger nog was de straffe in bel IJpersche; danr betaalde men 

 voor de ecrste maal, dat men van « sweeren ofte blasphemeeren » 

 overtuigd was, de boete van 10 pond parisis en « arbitraire 

 correctie» naar gocddunken der recbters; de tweede maal dubbel, 

 en de derde maal werd men op een scliavot gebracht en de tong 

 meteen glocicnd ijzcr doorstoken,tenzijdc schepenen eene andere 

 voorbceldige straffe nutlig oordeeklen. In gemelde landstreek was 

 de godslasteraar niet meer toegelaten totden eed, tenzij na reha- 

 bilitatie 2. 



Wat altijd vecl aanleiding gaf tôt twist en krakeel, was het 

 tuischspel; ook spreken de meeste costumen en keurcn boeten 

 iiit tegen degenen, die zich plichtig maakten aan « dobbel-, 

 keghel- ende queecspel, » en dubbel wanneer het 's nachts was 

 gebeurd. 



Ook het doen van koopmanschap tusschen kan en beker had de 

 bezorgbeid van den rechter gaande gemaakt ; immers in dergelijke 



* Cueren ende Statuten... van Lummene, l*^ arlikel. 



* « Quiconque jurera ou blasphémera le nom de Dieu, de Marie, sa sainte 

 Mère, ou de ses Saints, en vain, encourera l'amende de x liv. parisis pour la 

 première fois qu'il en sera repris, et de plus d'eslre puni arbitrairement à la 

 discrétion du juge. Pour la seconde fois double amende, et autre punition plus 

 sévère arbitraire, el pour la troisième fois d'eslre mis sur un esschaffaut et 

 d'avoir la langue persée d'un fer rouge et ardent ou d'estre autrement puni à 

 la discrétion de la loy et déclaré inhabile d'estre receu à serment, sans réha- 

 bilitation. » {Loix etc. d'Ypres, chap. VI.) 



