( 459 ) 



betrekking lot het koopcn en verpachten van land; in die van 

 St.-Pielers-Lceuw slaan boetenbepaaldvoor't kappenvan boomen, 

 't breken van bofafsluitingen, 't slelcn van hooi, koren of andere 

 veldvrucliten, 't niisliandclen van vee, en zelfs, wat wij in gcene 

 andere hebben teruggevonden, een arlikel aangaande 't ondcr- 

 kruipen in zake van landwinning K 



De grootste bezorgdheid des wctgevers in het noorden van 

 Vlaanderen was geweest deze streek tcgen doorbraak van duin en 

 dijk te bescbiilten ; niets nafuurlijker, dcwijl dergeiijkc onge- 

 vallen onberekenbare verliezen plachten te veroorzaken, uitge- 

 strekte landen gcdurende vêle jaren aan landbouw en veeteelt 

 onttrokken en ontzaglijke somrnen gclds vorderden om het 

 overstroomde weer droog te maken. De keure dcr Vier-Ambachten 

 (rubriek : « nootsakelickheden van den lande ») bepaalt, dat er 

 voor schepenen vervolg mocht ingespannen worden wegens het 

 verwaarloozen van « dijken, delven, hcrstralen, sluysen, water- 

 ganghcn uutselten, insetten ende van diergelijke saken, » daar 

 waar ook de dijkwerken niet aan 't oordeel van kastelein of graaf, 

 raaar aan dat der schepenen waren onderworpen. Gemelde keure 

 erkcnt het recht van visschen aan al de personen, door wierland 

 een watergang werd gedolven, tenzij ze op eene andere manier 

 vergoeding hadden gckregen. 



In geval van dijkbreuk was icdereen in Vlaanderen, die in de 

 Vier-Ambachten geen land bezat, verplicht aldaar te gaan werken 

 met de spade, te weten drie dagen op hunne eigene kosten, en, 

 was een langduriger arbeid noodig, dan ten koste dergenen, die 

 in de Vier-Ambachten grond hadden. Ter vergoeding van dien 

 arbeid mocht ieder, die in gemelde Ambachten geen land bezat, 

 aldaar vrijelijk gaan visschen en gebruik maken van al de wegen, 

 leidende naar de weiden, wat den grondbezitters aldaar niet 

 geoorloofd was ^. 



* « Voert willen wi Heinrec van Lovene, hère ^an iïerstal, dat {die) pointe 

 ende die gewoente, die glieweest heeft in elcken dorpen van onsen lande te 

 Leuwe ende elre, van iaulwiunioglien deen den anderen londer gane, dat dal 

 blive staende ter selver niisdaet, diere men lote hare geplogen heefl. » 



^ De Poïter en Broeckaert, Geschiedenis van Assenede. 



