( ^62 ) 



Over 't algemeen niag er gezcgd worden, dat de dorpswctten, 

 geschoeid op den lecst der stadswetten, gelukkige iiilslagen 

 opievcrden en meer orde, veiligheid en rust aan den landbou- 

 wenden stand verzekerden. 



Eenige woorden ihans over de bfdastingen. die in de middel- 

 eeuwen op den grondeigendom en den landbouw drukten. 



Zooals nu, waren er gewone en buitengewone laslen. De 

 gewonc noemde nicn : bede {aide); de buitengewone : hulpgeld 

 (subside); edoch toen, evenals nu, hadden de buitengewone lasten 

 veelal niets dan den naam er van en werden zij allengs bestendig. 

 Men noemde die ook : iwinligste, omdat zij in bel begin geschat 

 waren op bet twintigsle deel van 't inkoraen. Het aandeel van iedere 

 gemeentc wcrd vastgesleld door de vorslelijke ambtonaren van 

 't gewest; in Brabant bedesellers, in Vlaanderen pointers ende 

 setters gebeeten. Voor laatslgerneld gewest was de verdeeling 

 onverandeilijk bepaald volgens den zoogenaamden « transport 

 van Vlaanderen, » die geniaakt was in bel begin der XI V^ eeuw. 



De Icengoederen waren tôt aan de inrichting der bestendigc 

 légers van de belasling uitgezonderd, onder voorwendsel dat elke 

 leenbouder verplicbt was tôt krijgsdienst; ook waren van belas- 

 ling onlslagen de heiden en woestijnen, onlangs lot eultuur 



i furent mené et contèrent le fait tel ke devant est dis. Li eonsaus kerka con les 

 devoil fonrjugier de cors, de loi et davoir, et mist bors ciaus ki adont erenl 

 hors del pais, se pius ne se raloierent a iaus... Li home revinrent a Saint 

 Amant et li abbes lor misl iour de rendre lenqueste ; li home vinrent a cest 

 iour et li abbes les coniura kil desessent loi et il disent : Nous foriugons les 

 homes de Syrau por le forfait devant dit, de cors, de loi et davoir, hors cels 

 ki erenl adonl fors del pais, se puis ne se raloierent a els... 



« Et quant cils Jugement fu ensi rendu, il aviut ke li abbes a se maison a 

 Syrau, la vinrent li home de le vile, et quant il virent kil erent foriugiet de 

 cors, de loi et davoir, ensi com dit est, il se misent en le volonlet labbe del 

 tout, et quant il si furent mis, li abbes lor deffendi kil nalassent plus en son 

 bos con apele des Braies, ne menassent lor besles. Et pour chou ke li abbes 

 vit ken le loi de Syrau avoit a amender, il lamenda ensi com il est escrit 

 après... » (A. Wauters, De l'origine et du développement des libertés 



communales en Belgique, bl. 142-143.) 



