( 181 ) 



Reeds op het cinde der XII* eeuw waren de verpachtingcn in 

 Vlaanderen en Brabant de hoofdzaak; ongelukkiglijk zijn ons uit 

 dien tijd en van vroeger weinige oorkonden overgebleven, waaruit 

 de toestand der pachters is op te raaken. Een der oudslbcwaarde 

 voorscbriften betrekkelijk den akkerbouw in ons land wordt 

 ons bekend gemaakt doop den beroeraden Eginhard, in zijnen 

 brief aan de monniken der St.-Pietersabdij, te Gent , en waaruit 

 wij zien, dat destijds zekere Foderik te Dordonet eene hoeve 

 gebruikte, waarvoor bij jaarlijks 20 brooden, 30 pinten bier, een 

 varken, het derde van een pond vlas, eene hen, 5 eieren en eene 

 mud baver moestgeven. Men ziet, hier is geene quaeslie van munt, 

 die in de IX" eeuw nog uiterst schaarsch was. — Dit stuk is 't 

 eenige van dien aard uit de vroege middeleeuwen , dat te onzer 

 kennis is gekomen, en van dan tôt bel bcgin der XIIP eeuw is ons 

 niets van belang in 't ooggevallen. Ten jare 1210 gaf de abdij van 

 St.-Baafs, te Gent, een bunder weide en 't derde deel van een bun- 

 der zaailand, te Wondelgem, in buur, en vroeg daarvoor 3 trach- 

 ters (2 hectoUters) tarwe en 3 kapuinen, boven de helft van 't 

 hooij dat van den meersch zou komen ^ 



Eene andere oorkonde der XlIP eeuw wordt ons medegedeeld 

 door A. VAN LoKEREN, in zijne Histoire de l'abbaye de St-Bavon 

 (91-912); wij leeren daaruit, dat deabdijen, tôt beter beheerhun- 

 ner uitgestrekte landgoederen, in de dorpen meiers {majores) 

 hadden aangcsteld, die mede gelast waren met de rechlspleging 

 namens de kloosterheerlijkheid en met de handhaving der alge- 

 meene rust. De bedoelde oorkonde heeft betrckking tôt den meier 

 van Gijzenzele en dagteekenl van 23 Juni i214; de beambte moest 

 de abdijgronden aldaar op eigene verantwoordelijkheid doen ont- 

 ginnen en bebouwen, de kosten van het zaaigraan, van den mest 

 en het dagloon der arbeiders betalen en de helft der vriichten 

 afstaan aan de abdij, met beding, dat dezer vruchlen vôor de zijne 

 moesten gedroogd en ingeschuurd worden. Ter vergelding voor 

 die zorg en moeite mocht de meier de laten der abdij bezigen tôt 



* Zie Em. de Laveleye, De Landbouwkunst in de Nederlanden^ \, 233 

 en 237, 



