( 200 ) 



overvloedige spijs en den handel eene onuitputtelijke goudmijn 

 had verschaft. 



Hct fruit, dat in de middeleeuwen evenzeer gesniaakt was als 

 tegenwoordig, inoest natuurlijk elken eigenaar, dieop eene keurige 

 tafel was gesteid, voor een deel in de hand komen. Een groot getal 

 pachtaklen van 't meergemeld tijdvak houden dan ook de bepa- 

 ling in dat de helft van 't op den boomgaard wassende ooft den 

 eigenaars moest worden toegezonden, zooals ten opzichte van het 

 Goed ter Borch, te Vinkt, voor het Goed te Rehage, te Wonter- 

 gem, voor liet Goed ter Hellen, te Zaffelare enz., terwijl de ver- 

 huurders eener hofslede te Deurle in 1450 zorg liadden te bespre- 

 kcn dat de paehler hun éen of twee fruitplukkers moest leveren. 

 Hier en daar eischte een lekkerbek ook iets raeer om te snoepen : 

 de molenaar van Beaucaire, in de heerlijkheid van Moriensart, 

 was verplicht jaarlijks op karnavaltijd aan den meier Lodevvijk 

 Pynnock eenen koek (wastrau) te zenden. 



De groote hoeveelheid duiven, welke vroeger door onze heeren 

 en boeren gekweekt werden, laat ons toe te onderstelien dat 

 zulk een gebraden diertje mede tôt de lekkernijen behoorde. De 

 voorwaarde van vele pachthoven bepaalden het getal duiven, 

 welke de boer te onderhouden had, gehjk die voor 't Hofte Meer- 

 hem of ten Doorne, te Lede, waar nien leest, dat de « vloeghe » 

 (keet) moest gelaten worden « wel gherect van nesten ende ghe- 

 spijst met hondert paer duyven. » 



De echtgenoote van den heer besprak ook haar aandeel in de 

 voortbrengsl, namelijk een deel van 't vlas; dit zegt genoeg dat 

 de adel- en rijke poortersvrouwen, zelfs diep in de XV^ eeuw, het 

 zich niet toi schande rekenden het spinnewiel te draaien, net als 

 hunne grootmoeders hadden gedaan. Het vlas, inderdaad, was, 

 gelijk wij gezien hebben, in België reeds zeer vroeg een voor- 

 naam deel van den akkerbouw; eene oorkonde van 't jaar 1087, 

 voorkomende in het Chronic. Alde?ib., bl. 84, rept reeds van eene 

 vlastiende, en 't moel wel zijn dat er veel meer verwerkt dan ge- 

 teeld werd, aangezien de Oosterlingen er sedert de XIIP eeuw in 

 Vlaanderen brachten. De pachter van 't Goed te Steeland, bij 

 Kortrijk, moest in 1448 zijnen meesler twee sleenen vlas opbren- 



