( 254 ) 



heid, tôt verminking des lichaams en doodstraf toe, toepasten, en 

 zich door geld lielen verzoencn : 



« ...Die gierecheyt der heren 

 Die doet den volke leren 

 Doet slaen, roven ende vechten, 

 Om dat si niet wel en rechten. 

 Namen si lel voer let ende lijf om lijf, 

 Ende niet en spaerden des mans no wijf, 

 Ofte dat si meer int lant en quamen 

 Ende gbeen glielt daer vore en namen, 

 Het sticht nu menech overmoet 

 Die hem verlaet op sijn goet, 

 Hi soude dan vêle ghemater sijn *. » 



De groote schuld lag aan de heeren : 



« ...Ende sider dat oec dat ghesciede 

 Dat de wel gheboren liede 

 Quade knechte over droeghen, 

 Die tfolc transeneerden ende sloeghen, 

 Ende die hilden over hare maghe, 

 So sijn ghemeerret die doelslaghe; 

 Want dien knechlen dunct wel dat, 

 Dat sijs ghemint sijn te bat - 

 Van haren riken maghen 

 Dan ofle sijs niet en plaghen. ^ » 



Toch was er, in den aanvang der XIV'' eeuw, eene groote 

 beternis gekomen in den toestand des boerenvolks. Hoort hoe 

 BoENDALE in zijn Boec vander Wraken (ï, 740-762) den voorma- 

 ligen toestand schetst, die dan had opgehouden : 



a Vormaels doen daer int lant saten 

 Mechteghe liede uterniaten, 

 Aise ridders ende knapen menegherande 

 Die daer saten inden landen, 



* Jans Teesteye, vn. 704-714. 



* Bat, beter, meer. 



' Jans Teesteye, vn. 716-72o. 



