( 237 ) 



niidden der XIV* eeuw zijnen JViwe Doctrinael schreef, meldt 

 ons uit zijnen tijd : 



« Men vint vêle lude, die plien 

 Dat si ghemeine costumen ^lien, 

 Ende ordineren niewe dinghen 

 Omdat si willen sonderlinghen 

 Dat niewe te kennen geven, 

 Om daer bi te sine verheven, 

 Ende prise ende siet hem na... i » 



't Was ook zoo in Brabant en elders. Boendale sprak in dcr 

 Leken Spieghel van lieden, die : 



a ... in die kerke staen ghepoyt, 

 Ghelijc dat hem vrouwen poyen - 

 Met hoornen ende met sloyen ^, 

 Haer hooftslop ■* zo wide 

 Dat men in elke zide 

 Hare lijf scouwet an... » 



De boeren bleven bij dit vertoon van weelde en pracht niet 

 ten achter, maar hulden zich in rijke stoffen, die zij voerden met 

 bont, gesneden als voor de heeren der stad en der kasteelen; in 

 't kort — zij Irachtten, geb'jk een Fransch dichter der eerste 

 helft van de XIV^ eeuw zegde, 



<• Pour les bien nobles ressembler, » 



gevoelende dat zij vrij en rijk waren. 



De beschaving werd ongemeen in de hand gewerkt door de 



* Uilgave van Ph. Blommaert [Oudvlaemsche Gedichten, III, 77, v. 222- 

 228. 



2 Poyen, opsieren. 



5 Sloyen, soort van vleugels of waaiers, van achter uitstekende aan de 

 zoogenaamde hoornen, en met deze het hoofdhulsel der middeleeuwsche 

 vrouwen uilmakende. Zulke hoofdsieraden ireft men nog aan bij de boerin- 

 nen van zekere streken in Brabant en Vlaanderen. 



* De cpening van een vrouwekleed, waaronder het hoofd gestoken wordl, 

 dus de hais van 't kleed. 



