( 285 ) 



Wij leeren den loestand van het Antwerpsche Kempenland 

 kennen iiit eene andere oorkonde, behoorende tôt de XVII^ eeuw 

 en zijnde eene opgave van de uitgestrektheid der bouw- en wei- 

 landen, bosschen, bciden, vijvers, moeren enz., voor de gemeenten 

 der a zeven quartieren van Antwerpen. » Deze belangrijke bij- 

 drage lot de kennis der genoemde streek laat zien dat te dien tijde 

 in een groot getal dorpen bet derde of vierde deel der geheele 

 uitgestrektheid onbeploegd lag ^ 



Kracbtige niaatregelen 1er ontwikkeling van den landbouw 

 werdcn in de provinriën Antwerpen en Limburg in deXVIPeeuw 

 niet genomen, en de pogingen, die honderd jaren later met dat 

 doel bcproefd werden, gevoegd bij betgeen in onze eeuw door 

 edebîioedige menscbenvienden werd verricbt, bebben de Kempen 

 nog niet gemaakt zooals men ze gaarne zoude zien. 



Op een ander punt des lands was eene groote uitgestrektheid 

 stilstaand water, namehjk tusschen de steden Veurne, Duinkerke 

 en St.-Winoksbergen , en vormende twee raeren, waar men 

 schepen met voile zeilen zag heen-en vveervaren.Een Antwerpsche 

 bouwmeester, Wenceslas Coeberger, beproefde die watervlakte, 

 voor de gezondheid der bewoners van 't omliggende boogst 

 nadeelig, droog te malen en den landbouw met een nieuw veld te 

 verrijken. Zijne pogingen gelukten; begonnen len jare 1G20, was 

 de Moere — gelijk men de plaats heette — twee jaren nadien reeds 

 grootendeels, in 1627 geheel en al in 't vruchtbaarste wei- en 

 akkerland, ter grootte van ruim 7,098 gemeten, gewonnen 2. Dit 

 reusachtig werk was het eenige niet, dat in Vlaandcren in de 

 twee laatste eeuwen ter ontwikkeling van den akkerbouw tôt 

 sland werd gebracht; de bertog van Arenbcrg, wien een aanzien- 



* Ziebijiagen'- 3. 



^ Nadien niaakle de zee zich verscheidene malen van deze vlakte meesler, 

 ouder andere in 't laatste vierde der XVIII« eeuw, wanneer de gebroeders 

 Herwyn bel gedeelle der moeren op Belgischen bodem gelegen en nagenoeg 

 1,000 hectaren groot, weder aan bel water onlweldigden.Opnieuw met grool 

 voordeel bebouwd, kwam de vlakte in 1794, lijdens de belegering van Nieu- 

 poorljonder water, de nieuwgebouwde bofsleden en pas aangelegde bosscben 

 gansch vernielende. Toen bleef de bebouwing er twaalf jaren opgeschorst. 



