( 284 ) 



lijk deel der Wasche polders toebehoordc, maakte in 1785 en 

 1786 meer dan 600 bunder moeras tôt uitstekend bouwland, 

 hetgeen hem meer dan 600,000 gulden kostte. 



In de andere provinciën onzes lands werd de ontginning der 

 bestaande beiden en houtkanten eerst omirent hct midden der 

 XVIII^ eeuw ernstig aangevangen. Voor Henegouw had de regee- 

 ring in de jaren 1755, 1757 en 1762, voor Brabant in 1772 en 

 1773 maatregelen voorgeschreven, die de landelijke besturen 

 verplichtten de beiden en vage landen te gelde te maken, aan- 

 zienlijke voorrecbten verleenende aan de koopers die ze zouden 

 in cultuur brengen, zooals in Henegouw vrijdom van belasting 

 gedurende tien, en van tienden gedurende twintig jaren; in 

 Brabant vrijdom van een en ander voor niet min dan dertig jaren 

 en de helft daarvan gedurende dertig andere jaren. De verdeeling 

 was niet gelijk, ziet men, maar de Kempen hadden ook op verre 

 na zooveel hulpmiddelen niet als van bemesting, vervoer,gemeen- 

 schap enz. 



Evenveel wenschte bet staatsbestuur te doen voor de onbe- 

 ploegde landen in de provincie Namen, bij de voordeelen, aan 

 Brabant beloofd, nog een ander voegende, hetv^^elk wel van aard 

 was om den ijver der boeren op te wekken. Een edict van 1 5 Sep- 

 tember 1773, namelijk, stelde vast, dat in ieder dorp de tôt 

 cultuur te brengen plaatsen verdeeld zouden worden in perceelen, 

 door bet lot onder de buisgezinnen te verdeelen; dat deze recht- 

 matige eigenaars zouden zijn der aldus toegewezen gronden, op 

 beding evenwel deze te ontginnen binnen de tien jaren na den 

 afstand; dat de ontgonnen landen vrij zouden wezen van tienden 

 en contributiën gedurende de dertig eerste jaren, en voorts van 

 tienden, gedurende de dertig daaropvolgende jaren. 



Hoe aanlokkend deze voordeelen ook waren, de bijval was 

 maar gering. Vêle dorpen wilden van de voorstellen niet liooren, 

 uit vrees dat zij 't weirecbl zouden verliezen op de ontgonnen 

 gronden, en zoo moesten de Staten van Namen zeven en twintig 

 jaren later (namelijk tijdens den opstand der Belgen onder 

 Jozef II) bet bedoelde edict intrekken, evenwel zonder terug- 

 werkende kracbt. 



