( 295 ) 



De schrijver durft de griiwelen niet verhalen, die liet peil der 

 Fransche zedeloosheid moeten doen kennen, maar de weinige 

 woorden, welke hij er over mcedeelt, zijn ontzeltend van boos- 

 heid en woestlieid. Alzoo spreekt hij van « dorpen bloot » en van 

 lienjarige raeisjes, dood gcvonden — « waerom? kont ghy wel 

 raercken. » — Nog bitterder weeklachten worden aangebeven 

 door den dichter van Een droevigh beklagh van eeti Thiensche 

 Maeght, over de Tiranny van de Fransoisen ende Hollanders, 

 aile hun schehnstucken verhalende met bloedighe tranen (1635). 

 Hier leest men niet alleen van 



... Maeghdekens van thien en elf jaeren » 



die 't 



... « helsch ghebroet noch gheensins willen spaeren » 



maar zelfs van « nonnekens, diegheen aen Godt hadden belooft 

 haer suyverheyt, » werden door de baldadigen onteerd;ja, 



« Dit was hun niet genoech, noch dese fielen dorsten 

 » 't Onnoosel kinders bloet al aen des nioeders borsten, 

 » Sy wierpen se oni hoog en vinghens op hun pyck. » 



Nooit, merkt de schrijver er bij op : 



« Noyt hoordraen tiranny van Turcken dees gelijk. » 



Even bitter laat zich de schrijver uit der Boeren-Litannie, o/'te 

 Claclite der Kempensche Land-lieden over de ellenden van dese 

 lanckdurighe Nederlandsche oorloglie, geschreven in 1640, dus 

 negen jaren na het uitbreken des oorlogs : 



« Ach wee ons arm Land-volck ! waer sullen wij ons keeren 

 In desen langhen crygh ? Sal 't noch geen eynde syn ? 

 Sal de vremde soldaet dan steeds ons bloet rotteeren 

 End roepen : Or sa, Jehan Vilain, or sa coquin ! 



» Soo wie hun dan niet flucks van ailes voor en slellen, 

 Wy worden met de lout gedreyght, in brant gestelt, 

 Oft moeten slracks tôt boet hun een cluyt oft twee tellen. 

 EIck onder syn telloor, ende coopen soo met gelt. 



