( ^54^ ) 



Maar zie ! ruziemakcrs passen nict bij de kcrmisjjrcl, daar 

 komt een paar flinke gaslen, vattcn de dronken dullemans bij de 

 kraag en — weg zijn ze , 't bofbekken buiten. Het spcl, écn 

 oogenblik opgeschorst, gaat nu weer zijnen gang, en 



« Hier klinkt een mannenkoor van meer dan deiiig keelen 

 Een wildzang zonder zin, verniinkt in aile deelen. » 



Wat wil men"? Onze boercn zijn juist gcene meesierzangers, en 

 aïs er maar lawijt is, op kermis vooral, dan is 't wel. 

 Daarnaast zit men ook niet te droomen : 



« Onze ooren worden doof van 't kloppen van de kannen. » 



En dat tôt den avond toe. Ja Rotgans, wat gij scbrijft voor Hol- 

 iand beeft het penseel van Tenieus bevestigd voor onze slreken : 

 onze voorouders hielden zeer van de kermis en wisten er goed 

 weg mee. Ook genoot het boerenfeest reeds in dien tijd de eer, 

 door rijke stedehngen bezocht te worden. De schilder maalt ze er 

 af, gekomen op hunne paardenjmet een gezelscliap van jonkvrou- 

 wen,ora eens te zien hoe de boeren zich vermaken, wantvan zulke 

 vreugd en vroohjkheid, als te lande wordt waargenomen, heeft de 

 stadsman geen gedacht, en daar ziet hij ook de bevestiging van de 

 oude volksspreuk : 



« De welghevoede 

 Is de welghemoede. » 



Het moest in Vlaanderen juist geen kerk-misdag zijn , die loch 

 maar éens in 't jaar kwam, oni feest te houden ; gedurende de 

 herneming van 's Jands welvaart, in de tweede helft der voor- 

 gaande eeuw, hielden de boeren van 't Meetjesland (te Zomcrgem, 

 NYaarschoot en Lovendegem) op zon- en heiiigdag eene taerte/'eeste, 

 waartoe de vrienden uit het dorp en van elders werden uitgenoo- 

 digd. Dit was nu eene kermis van eenen gansch bijzonderen aard; 

 iedere deelnemer betaalde zijn gelag. Bij eenige boeren wcrd ook 

 vlecsch opgediend, en de drank was meê en jenever. Het mee- 

 rendeel der « tractanten » deden hun feest den zondag na de 

 vroeg-en hoogmis len kerkstichel aankondigen in dezer voegen : 



