( 356 ) 



vernement was de lianden geboeid door de ontzaglijke onkosten 

 van anderen aard, wclke in de eerste plaats gedekt moesten wor- 

 den, en Iict volk toonde zich in 't algemeen over het openbaar 

 bestuur te vreden. 



Ook dan waren misbruiken, maar welke maatscbappij is er 

 vrij van? Het ernstigste, dat wij hebben kunnen opsporen, beeft 

 betrekking met de justitie, en bewijst dat onder dit opzicht de 

 lijd gekomen was oni de feodaliteit in hare laatste verschan- 

 singen aan le vallen. Wij zegden vroeger dat de kosten van de 

 uiloefening der justitie ten laste waren van den dorpsheer, ieder 

 voor 't gebied zijner heerlijkheid; dit was een groot gebrek in 

 de rechterlijke inrichting, aangezien de heer er belang bij had, 

 die kosten zooveel mogelijk te vermijden en den baljuvv aan le 

 manen om 't oog te sluilen voor de begane overtredingen en mis- 

 drijven... De baljuw, begerig om zijnen heer le dienen, en gansch 

 van hem afhangende, deed derhalve in menig geval alsof er 

 niets gebeurd was, en wanneer hij, ten gevolge der groote rucht- 

 baarheid, welke een misdadig feit bekomen had, zich gedwongen 

 zag een vervolg in le spannen,geschiedde dit veelal derwijze, dat 

 er niets ontdekt werd, of gaf men den helichte lijd en gelegenheid 

 om de vlucht le nemen ^. Het kon niet anders of zulk schreeu- 

 wend misbruik, nadeelig aan de algemeene rusl, orde en veilig- 

 heid moest het laatste overschot der feodaliteit ten gronde helpen. 



Builen deze orde van gedaehlen valt er ook nog 't een en 't an- 

 der op le merken in zake van plaalselijk bestuur. Sommige magis- 

 traten slelden zich legenover hunne ondergeschiklen veeleer als 

 gebieders dan als beschermers aan, en deden klachten onlslaan, 

 die weleens scherp en bitler waren. Een dorp in West-Vlaande- 

 ren, Ingelmunster, schijnt onder dit opzicht in 't midden der 

 XVIP eeuw redens lot misnoegdheid gehad te hebben, als blijkt 



welken wij dit gewest gevonden hebben, door voor den landbouw eu den 

 koophandel al de wegen te openen, welke zij voor hunne behoeften en belrek- 

 kingen noodig hadden. De voorzilter van den Raad van Vlaanderen, ridder 

 Diericx, die 't opstelde, verdiende hierdoor den eeuwigen dank des lands. 

 * Derival, Le voyageur dans les Pais-Bas autrichiens, V, 412-414. 



