(3) 



Met de wassende welvaart wcrd ook de bouwkunst geroepen 

 om de stad met openbare of bijzondere gebouwen te versieren. 

 Onder Keizer Karels regeering en mecstendeels door de koortsige 

 werkzaamheid van Van Schoonbcke zag men de stad geheel van 

 uitzicht veranderen : straten bij straten werden aangebouwd, 

 openbare en bijzondere huizen, merkwaardig door hunne uitge- 

 strektheid en hunne kunstwaarde, verrezen als bij tooverslag. De 

 Beiirs, het Stadhuis, bet Vleescbhuis, het Oostershuis, bet Hessen- 

 buis, in een woord bet grootste deel der burgerlijke gebouwen, 

 die nog het sieraad der stad uitmaken, rezen allen rond de helft 

 der XVP eeuw op. 



In dcnzelfden tijd bloeiden er de letteren, de wetenschappen, 

 het onderwijs. Antwerpen bezat toen het eenigc Nederlandsche 

 dichterstalent, wiens naam met rocm verraeld staat in de geschie- 

 denis onzer letteren : de refereindichtster Anna B} ns. De her- 

 boren klassieke letterkunde, de wetenschappelijke ontwikkeling, 

 zoo merkwaardig in die eeuw, vonden er ijverige beoefenaars. 



Wat uitgebreidheid het onderwijs er verkregen had kunnen 

 wij opmaken uit bet welsprekende feit, dat in 1568 twintig 

 schoobneesters en dcrtig schoolmeestersen ter verantwoording 

 werden gedaagd als verdacht van de Luthersche leer toegenegen 

 te zijn K Maar geen beter bewijs van de weelde en den bloei van 

 Antwerpen op elk gebied dan bet befaamde landjuweel van 1561. 



Eene gansche stad gedurende eene voile maand een letterkundig 

 feest vierende, waar elke Rederrijkkamer om strijd hare koste- 

 lijke kleederen, hare zinnebeeldige wagens, haren ongehoorden 

 en waarlijk builensporigen feestsmuk uitstalde en zicli te goed 

 deed aan pralende geleerdheid, aan spitsvondige scheppingen van 

 rijmelaars en poëten en aan de koninklijke gastvrijheid der Schel- 

 destad, de koningin van den lande; dit mag door de eeuwen 

 hcen als een brandpunt gelden, waarin de stralen van Antwerpens 

 glans samenliepen, wanneer zij het hoogste punt hunner macht 

 bereikl hadden. 



Wie kon, wie mocht verwachten, dat die hoogste blijk van bloei 



^ Mertens et ToRFS, IV, 449. 



