(8) 



declt ons (bl. 7) den inhoud medc van een oud Fransch geschrift, 

 dat een van Plantijns afstaramelingen, J.-B. Van der Aa, die van 

 1780 tôt 1848 leefde, onder zîjne familie-papieren bewaarde en 

 dat, moest het hecht zijn, zeer kostelijke inlichtingen over Plantijns 

 eerste jaren zou geven. Volgens dit stuk was onze drukker van edele 

 afkomst; zijn vader, Charles de Tiercelin, heer van La Roche du 

 Maine, was een man, die meer lust dan gekik in den oorlog had 

 en die, na ontelbare legertochten medegemaakt te hebben, in ar- 

 moede stierf. Twee zijner zonen verlieten uit hoofde van eenige 

 ontevredenheid het vaderlijk huis ora zieh te Caen in Normandie 

 te vestigen, waar beiden hunnen adellijken naam tegen de zeer 

 burgerlijke bijnamen van Plantain en Porrée of Poirée (weegbree 

 en beet) verwisselden. 



Plantain (onze Plantijn) leerde dan het boekbinden bij eenen 

 boekverkooper te Caen, die terzelfder tijd boekbinder was. In dit 

 huis knoopte hij kennis aan met Joanna Rivière, geboorlig van een 

 dorp bij Caen, en huwde haar op haar vijf-en-twintigste jaar. Na 

 hun huwelijk kwamen zij zich te Antwerpen vestigen, waar zij 

 op de verdieping der Beurs eenen winkel openden : hij van boe- 

 ken, zij van linnen. 



Zoo vertelt ons het stuk, dat wij niet stilzwijgend konden voor- 

 bijgaan, omdat het in een hoofdwerk over ons onderwerp voor- 

 komt en er daar en elders groot belang aan gehecht wordt. Stellig 

 bevat het eenige waarheid, maar te veel^omstandigheden van ver- 

 dachten aard komen er in voor, dan dat wij het als eene gansch 

 geloofvvaardige bron zouden beschouwen. 



Wat vooreerst den adellijken oorsprong van Plantijn betreft, 

 wij zouden zeer wel kunnen aannemen, dat hij in dagen van 

 ongeluk en gebrek liever den vaderlijken naam niet te kort deed 

 door het uitoefenen van eenig onedel handwerk, maar wij begrij- 

 pen niet, dat, toen hij later in blakende gunst bij grooten, en bij 

 eigen en vreemde vorsten stond, en de armoede voor goed was te 

 boven gekomen, hij nooit een enkel woord van zijnen doorluch- 

 tigen oorsprong zou gerept hebben; nog minder laat het zich 

 begrijpen, dat hij nooit iets van zijnen vermeenden adel aan zijne 

 vrouw en kinderen zou meegedeeld hebben. En dit moest hij wel 



