( 9 ) 



riiet gedaan hebben, vermils een eciiw na zijnen dood, tocn zijne 

 Antwerpsclie afstammelingen geadeld werdcn, er geen spoor van 

 Iierinnering aan den rang en het wapen van hunnen stamvader 

 in de familie meer aanwezig was. 



Maar wat nog beter dan al de innerb'jke onwaarscbijnlijkheden, 

 de onecbtheid van het stuk bcwijst, is dat Charles, graaf van 

 La Roche du Maine, die Plantijns vader zou gewcest zijn en die 

 inderdaad een der doorliiclitigste Fransche heeren van zijnen lijd 

 op het slagveld en aan het hof was, zes zonen aehterhet, wier 

 namen gekend en aangeteekend zijn en onder welke die van 

 Plantijn noch die van zijnen gewaanden broeder Porret gevonden 

 worden ^ 



Een ander reeds overtoHig bewijs der onechtlieid van het stuk 

 is dat de Porret, waarvan het spreekt, geen broeder van Plantijn 

 was, maar dat zij alleenlijk samen in het huis van Porret's oom 

 waren grootgebracht^. 



Wij houden de oorkonde van Van der Aa dan ook voor een dier 

 verzinsels, uitgebroeid door eenen edelman, die zijn wapen als 

 wat tejong aanzietof door eenen geslachtkundige, die aasde opden 

 dwazen hoogmoed van een der onbekende nakomelingen van 

 den te recht beroemden Plantijn, die zijnen stamvader al te bur- 

 gerlijk zou geacht hebben, zoo hij niet een edelman ware geweest, 

 vooraleer een drukker te worden. 



Wat hem aaîjspoorde om nu juist den heer de Tiercelin als vader 

 van onzen drukker uit le kiezen, zal wel de hooge beroemdheid 

 van dit huis geweest zijn, benevens het feit dat het in degeboorte- 

 streek van Plantijn gevestigd was en in de XVI'' eeuw uitstierf aan 

 zijne mannelijke hoiren, terwiji het met de vrouwelijke in dat der 

 Pallavicini van Italie versmolt. 



Laat ons nu zien wat het aangehaalde stuk voor waars bevat, 



* Gescbrevene geslachtsboom der familie Tiercelin in 's Rijks bibiiotheek te 

 Parijs. 



2 Zie Génard, Vlaamsche school, 1874 (bi. 95 in nota). Opmerkelijk is het 

 dat niet alleen Plantijn en Porret elkander broeder noemden , zonder het te 

 zijn, maar dat huune kinderen elkaar den naam van ïiee/'gaven. {Bibliophile 

 belge, 1869, p. 114.) 



