(24) 



verzondcn werden, is het onraogelijk te veronderstellen, dat hij 

 jaren en jaren die klucht zou gespeeld liebben met mannen, die 

 alspoedig moesten verneinen,dat hij de brievenjwclke hij onder- 

 teekende, niet verslond. 



Een stellig bewijs, dat Plantijn het Latijn machtig was, vinden 

 wij in de opdracht van het werk : « Histoire des pays septentrio- 

 naux, écrite par Olaus le Grand. Traduite du latin de l'auteur en 

 français (1561). » Plantijn zegl in dit stuk, aan Gaspar Schetz 

 gericht, « dat velen die der Latijnsche taal niet machtig waren, 

 uitgelokt door hetgcen zij over dit werk gehoord hadden , hem 

 verzochten en om zoo te zcggen lastig vielen om er hun eene Fran- 

 sche vertaling van te maken, iets wat hij eenen lijd lang had uit- 

 gesteld, maar waartoe hij toch had moeten besluiten,overwonnen 

 door het gezag en de goede redenen van eenige adellijke per- 

 sonen. » 



Elders nog komt dit even klaar uit. In de voorrede van het 

 werk: Linstitutioji de la femme c/îresi«e;ine (1579), uit het Latijn 

 van L. Vives vertaald, zegt Plantijn, dat hem eene sîechle verta- 

 ling tôt nadrukken aanbevolen was, maar dat hij den oorspron- 

 kelijken tekst met de overzctting vergelijkende, bemerkte, hoe 

 onnauwkeurig deze laatste was, iets wat hem aanspoorde eene 

 nieuwe vertaling te lalen bewerken. 



Nog vinden wij in de kronijk van Mechelen van Azevedo, dat 

 Plantijn in 1574 eene aanspraak in het Latijn hield voor de hoog- 

 waardigste vaders, vergaderd in het tvveede provinciaal collegie 

 te Lcuven. 



Daar Plantijn reeds in 1561 het werk van Olaus Magnus uit het 

 Latijn overzette, moet hij die taal al spoedig na zijne aankomst te 

 Antwerpen geleerd hebben. Maar eene kennis, die hem meer tijd 

 en moeite gekost heeft, is die van het Nederlandsch. 



Van het oogenblik, dat hij in ons land aankwam, begon hij met 

 deze studie en het is, men mag het zeggen, in de eerste plaats 

 aan zijnen lust om onze taal te leeren en aan de keus der middelen, 

 die de gevatte en praktische man hiertoe aanwendde, dat wij onze 

 oudste woordenboeken te danken hebben. 



Zeer breedvoerig verhaalt hij ons dit in de voorrede van zijn 



\ 



