( ^3 ) 



ming en drukkende op de zorgen, die men genomeii liad om 

 geenen slap vooruit te gaan zonder de doctors der Leuvensche 

 Iloogeschool te kennen, die dan ook hunne goedkeuring aan het 

 werk gehecht hadden. 



Gewapend met dit versiag, begon de afgezant zijne pogingen, 

 maar de toenmalige Paus Pius V, een man van onwrikbare streng- 

 heid, eisclite eerst inzage van den Bijbel en verzond Montanus' 

 niemorie aan de kardinalen Sirlet en Tiani. Deze opperden er 

 vêle bezwaren tegen. De Spaansche afgezant verzoeht dan voor 

 Plantijn het uitsluitelijk voorrecht van de aanhangsels des Bijbels 

 te drukken. 



Broeder Michiel de Médina en Petrus Fuentidiiena spraken 

 hierover met de beide kerkvorsten, die beloofden deze vraag bij 

 den Paus te sleunen. Deze bleef echter onverbiddelijk, zeggende 

 dat zulk een privilégie eene zijdeîingsche goedkeuring zou zijn. 

 De afgezant vroeg daarop, dat het onderzoek toe vertrouwd werde 

 aan de Leuvensche doctors ofaan commissarissen door zijne Heilig- 

 heid benoemd. De Paus weigerde nogmaals; hij eischte, dat het 

 onderzoek te Rome plaats greep. Het eenige, wat hij wilde toe- 

 staan, was eene goedkeuring voor eenen nauwkeurigen nadruk 

 van den Bijbel van Alcala. 



De bezwaren, die hem zoo wantrouwend stemden, waren deze: 

 hij had zich niet kunnen verzekeren van de nauwkeurigheid van 

 den tckst, noch van de getrouwheid der verlaling, die misschien 

 wel aan Erasmus ontleend was; hij weet niet of de Syrische ver- 

 taling geheel het Nieuwe Testament bcvat dan wel of de boeken 

 misschien niet ontbreken , wier echtheid de ketters betwijfelen : 

 zooals de Apocalypsis en de tweede brief van den H. Petrus; hij 

 kent het aanhangsel niet, dat Arias Montanus bij zijnen Bijbel 

 heeft gevoegd; het kan wel zijn dat de verhandeling de Arccmo 

 Sermoiie e&w Kabalistisch-boek zij; hij kan de verlaling van Santés 

 Pagnini niet goedkeuren, vooraleer ze gezien te hebben , ondanks 

 de wijzigingen , die men er heeft aan toegebracht. Hij is geërgerd 

 omdat men den Talmud en Munster heeft aangehaald, twee ge- 

 doemde schrijverSjen omdat men een brief van Andréas Macs heeft 

 gedrukt, een man, over wien men geene te goede berichten had. 



