(26) 



Hoe het zij — meer dan gissingen zijn hier, bij gémis aan vol- 

 doende oorkonden uit de vroege middeleeuwen , niet in 't midden 

 te brengen — men verstaat gemakkelijk uit hetgeen voorgaat 

 hoe in soramige, mogehjk in allé groote steden, een bepaakl getal 

 geslachten het schcpendom als een recht aan hunne zonen of andcre 

 bloedverwanten achterHeten, gelijk te Brussel en te Leuven,waar 

 men zeven schepenengeslachten vindt '. Te Cent, beweert men — 

 doch het bewijs ontbreekt — oefenden aanvankchjk vier stammen 



* Voor Brussel : die van de Leeuw, de Weerl, ser Hugen Kints, ser Boelofs^ 

 van Coudenbergh, Uten Sleenweghe, van Roodenbeke. 



Deze geslachten schijnen evenwel vôor de XIII^ eeuw niet aan 't bewind 

 geweest te zijn. In 1158 vinden wij onder de schepenen van Brussel eenen 

 Godwin Clibinc, eenen Franc Connus, eenen Arnout de Wideschat, en 't is 

 eerst in 1207 dat wij Hendrik de Leeuw ontmoeten, in 1225 Hendrik de 

 WeerL Op lalere lijdstippen vau de XIII* eeuw komen voor de van Couden- 

 berg's en Roodenbeke's *. 



Voor Leuven : de geslachten Uten Lieminghe, van den Calstere, van Bedin- 

 ghen, van den Sleene, Ferrusalem, Gielis, van Rode. — De oudstbekende 

 Leuvensche charter met schepenennanien (1241), noemt evemvel slechts éenen 

 dezer, le weten Willem van den Calstere, en dan nog maar in den vierden 

 rang; de andere zijn : Sebastiaan Porlere, Simoen Middelmoen, Walter Voor- 

 loop, Geeraard Colven. 



Het getal schepenengeslachten van Antwerpen is onhekend; men heeft 

 beweerd dat erdaar ook zeven zouden geweest zijn, doch dit is niet bewezen. 

 De charter van 1356 over de instelling van schepenen en raden bepaalt dat 

 eersigemelden zullen moeten gesproten zijn uit de zes oudsle geslachlen der 

 slad. De vroegstbekende schepenen van Antwerpen (1146) zijn : Hugo Bree- 

 baerf, Walonuamus, Balduinus Coftel, Baduardus (lezing van Pinchart); maar 

 volgens eene andere lezing : de Breebare, Walinuamus, Cofrel, Raduardus 

 {TonFs, Nieuwe geschiedenis van Antwerpen, II, 27). In 1186 vindl men 

 Arnoldus de Molendino, de eenige schepene der XII^ eeuw, die in de XIII« 

 terugkomi. 



De geslachten van Brussel verdeelden zich langzamerhand in evenveel 

 takken of familiën, als er schepenen waren. De leden gingen de verbinlenis 

 aan, elkander te ondersteunen. In geschillen was de schepene des geslachts 

 de natuurlijke rechter, gelijk het scbepenenkorps uilspraak deed over twee 

 leden uit onderscheidene geslachlen ( Henné et Wauters, Histoire de la ville 

 de Bruxelles,}, 20). 



* Henné et Waxjters, Hisl. de Bruxelles, I, 24. 



