(28) 



hem gansch onafhankelijk te maken en hunne raacht uit te brei- 

 den. Hoewel ditontwerp niet gelukte, beproefde Elbodo, degra- 

 felijke officier van Kortrijk onder de regecring van den minder- 

 jarigen Boudevvijn IV, eene gelijke poging*. De geschiedenis onzer 

 genieenten levert op menige bladzijde, lijdens de middeleeuwen, 

 het bewijs dat de schepenen, evenals de gpoote gezagvoerders, de 

 getrouwheid, welke zij den leenheer verschuldigd waren, nu en 

 dan vergaten en legen ben in 't krijt gingen. Die zucht naar 

 onafhankelijkheid wordt schier in aile groote steden opgemerkt 

 en de keure van Gent, van 1192, houdt een duidelijk bewijs in 

 van de begeerte der gemeente om tôt die ontvoogding te 

 geraken ^. 



De onafstelbaarheid der magislraten werd eene bron van zware 

 niisbriiiken. Kon het anders? Rccds in aanzien door stand en 

 rijkdom, nagenoeg zeker van straffeloosheid, lieten menige sche- 

 penenkorpsen zich bebecrschcn door de zucht om de hooge 

 betrekking, waarmede de vorst hen vereerd had, te doen dienen 

 tôt eigene bâte, de algemecne bclangen verwaarloozende of 

 moedwillig met de voeten trappcnde en recht en rechlvaardig- 

 heid vervangende door willekeur en tirannij. 



Maar nu ontstaat een belangrijke kamp, geweltigd door het 

 langduriglijden des volks. Verscheidenekroniekschrijvers leggen 

 van de ondeugden der grooten bitterklinkende getuigenissen af. 

 Wij lezen in de kroniek van Philippe Mouskes , voor de tweede 

 helft der XIII* eeuw, dezen kreet van vertvvijfeling en onlmoedi- 

 ging, geslaakt bij het schouwspel van 't wangedrag der grooten : 



« Que pueent faire li menut 

 » Quant li haut sont bas devenut! 

 » .... Car avarisse les entraine 

 » Et amours iii devient haine. » 



Lang nadien nog zuUen wij eene gelijke klacht hooren uiten 



* De Meyere, ann. 988. 



* Zie Warnkoenig en Gheldolf, III, 74 en volgende. 



