( *2 ) 



der gemeentevrijheid beschouwd zijn; immers nooit, zclfs in de 

 groote dagcn der fiere gemeentc, dacht zij er aan eene wijziging 

 aan het bestuurstelsel te vragen. Alleenlijk zou Karel V later het 

 kiesrecht der ingezetenen afschaffen. Zekerlijk was voor het volk 

 eene mcerdere mate van staatkundig recht niet te verwerpen 

 geweest, maar zijne slilzwijgende goedkeuring strekt ons tôt 

 bewijs, dat het in de hoofdstad van Vlaanderen niet zoo zeer 

 ijverde om zelf aan 't roer te komcn, dan dit roer in Irouwe en 

 wakkere handen te zicn. 



Te Brugge was intusschen de toestand niet beter dan te Gent 

 onder de XXXIX. Daar was een heffegeld (waagrecht) ingevoerd, 

 waar tegen de handel met reden morde en dat te hatehjker was 

 omdat een der wethouders de ontvangst dier belasting in leen had 

 gekregen en aldiis daarbij zijne bâte vond. Graaf Gwijde, die den 

 hoogen stand den voet niet overal dorst dwars te zetten, had de 

 bedoelde belasting ten jare 1272 goedgekeurd, maar later, bij 

 brief van Juni 1279, onvvettig verklaard. Dit was evenwel de 

 eenige grief niet tegen het Brugsche magislraat; de gemeente 

 bekloeg zich bovendien, zwaar belast te zijn geworden door 

 schepenen en raden; verscheidene harcr privilèges waren mis- 

 kend, de gemecntegeldcn werden vcrspild, onregelmatigheden in 

 de rekeningen bedreven enz. In 'l kort, er ontstonden eoalitiën; 

 de openbare orde werd gestoord ; w crklieden uit andere sleden 

 snelden naar Brugge om de zaak des volks te ondersteunen en 

 het kon den schepenen niet gelukken om de rust te hcrstellen. 



Met de politieke strekking, die Gwijde van Dampicrre toen had, 

 kon er van hem geene voldoening komen; want sliet de groote 

 macht der schepenen hem tegen de borst, ook de vrijheden en 

 privilèges der gemeenten had hij gaarne gekortwiekt en zelfs was 

 bij reeds begonnen die op verschillige plaalsen le miskennen. Bij 

 de burgemeesters van Brugge had hij sedert jaren aangedrongen 

 opdat zij hem jaarlijks hunnc rekening zouden overleggen, en 

 hij zond hun inderdaad in 1280 commissarissen, die tôt last had- 

 den de stadsrekeningen van 't afgeloopen jaar te onderzoeken. 

 Van zijnen kant wildc het volk ook aan dat onderzoek deel 



