(43) 



nemen en greep daarom in September van genield jaar naar de 

 wapens. De grafelijkc commissarissen en een aanlal andere lieden, 

 het volk vijandig, werden uit de stad gedreven. Gwijde was op 

 dat oogenblik in Frankrijk, maar zijn oudste zoon Irok naar 

 Brugge, Levai der gemeente dat zij hare grieven schriflelijk zou 

 bekend maken en zich den 5 October aan hem te Waasten zou 

 komen onderwerpen. 



De Bruggelingen voerden het eerste deel des bevels uit. Zij 

 vroegen, onder andere, dat zij naast iederen schepene, welken de 

 vorst jaarHjks zou aanslellen, alsook naast ieder raadslid, door 

 de schepenen benoemd, zelven eenen schepene en een raadsHd 

 zouden mogen kiezen. En wat de magistraten betrof, die « mesdaet 

 ghedaen hebben jeghen die meente, » deze, ten getale van zeven , 

 zouden voor altijd uit het schependom gesloten worden ^ — 

 Het gevolg van den opsland was dat de graaf aan Brugge cène 

 nieuwe keure gaf... bij welke de oude vrijheden merkelijk ver- 

 minderd waren en 't bestuur der stad afhankelijk werd gemaakt 

 van den vorst, door de bepaling, dat de schepenen ieder jaar 

 den graaf of diens gevolmachtigden rekening van hun bestuur 

 zouden overleggen. 



De Bruggehngen gingen tegen dit vonnis in beroep bij den 

 koning van Frankrijk en naraen weer de wapens op. Dit tweede 

 oproer, in de geschiedenis bekend onder den naam van Groole 

 Moerlemay, kostte het leven aan eenen der aanhangers van den 

 graaf en aan vijf volksgezinde poorlers. 



Tusschen deze beide Brugsche oploopen had er op een ander 

 punt van Vlaanderen, te IJper, in 4280 een andere plaats : de 

 Cokerulle — zoo noemt men de bloedige wapening der stad — 

 was, evenals te Gent en te Brugge, ontstaan in den schoot der 

 neringen en gericht tegen de al te aristocratische schepenen. Eene 

 akte van 1 April 1280, overgeschreven in 't Privilegeboek der 

 stad, leert ons omirent die worsteling dat IJper verdeeld was in 

 voor- en tegenstanders der magistratuur. De aanleidende oorzaak 



' Warnkqenig en Gheldolf, IV, 255. 



