( 51 ) 



kreeg het volk toch weer eenig gezag meer : voortaan zou een 

 dcr burgcmeestcrs uit de burgerklas gekozen en 't volk geraad- 

 pleegd worden voor aile giflen , de militielichtingen en nieuwc 

 belastingen. 



Ongelukkig vergat de eersle burgenieester der neringen, na 

 vier jaren achlereen door de neringen aan bet boofd der gemeente 

 gesteld te zijn, zijne afkomst en den wil des volks... Naar den 

 adeldom slekende, zocbt bij de vriendschap der groolen en ver- 

 wekte alzoo eenen nieuwen strijd tusseben de beide standen, 

 welke in ^512 eindigde met le Mal Si.- Martin. Ditmaal kreeg de 

 Luikscbe ridderscbap eenen zoo gediicbten slag, dat zij er nooit 

 meer van opstond. Het groote pleit was beslecht : voortaan zou 

 niemand nog lid worden van den gemeentelijken raad wannecr 

 bij niet tôt de neringen beboorde. 



Maar bet volk van Luik wilde meer : eerzucbt leidt zoo licbi 

 tôt beerscbziicbt ! Eenige jaren na le Mal St.-Martin vernieuwde 

 eon anderc burgemeester, Pierre Andricas, de poging van Hendrik 

 van Dinant. Zijne welsprekendbeid sleepte de menigte mede tôt 

 eenen opstand tegen degeestelijkbeid, maar de vrede van Wibogne 

 bracht weinig bâte bij. De bloedige worstelingen bouden voor 

 eenigen tijd op. Tocb blijft bet volk niet werkeloos, men smcedi 

 eene samenzvvering met bet doel om den meier en de veertien 

 scbepenen van kant te stellen. Een andere Andricas ricbt de ver- 

 bondenen in, maar verraden, dringt de vrede van Vottem of Jeneffe 

 de werkersklasse weer eene halve eeuw acbteruit. Nu luidt de 

 wct : de stadsraad zal deels uit de edelen, deels uit de rijke poor- 

 ters der voornaamsle vinâves gevormd worden. 



Wenden wij nu de oogen weer naar Brabant, wij zien er de 

 geslacbten te Brussel geene rekening bouden van de teekenen des 

 tijds, van den klaar uitgedrukten wil der menigte. Voortdurend 

 tracbten zij de privilèges der burgers te besnoeien om de hunne 

 te vermeerderen, tôt zoo verre, dan Jan III na eenen « twist ende 

 discorden » die gewcest was tusseben de « geboortege lieden van 



den seven geslacbten van Brussel ende die gemeinte, » en 



waarbij (volgcns 't zeggen van den vorst) de gemeente « quaedl- 



