( 5S ) 



niet zonder dat eenc andere grief van het volk werd te niet 

 gedaan. Men had namelijk de schepenen beticht van verspilling, 

 zelfs van vervreemding der gemeentepenningen, en voortaan zou- 

 den zij ieder jaar den hertog rekening doen van hun bestuur. 



Maar nog was het volk een speelbal in de handen der raachti- 

 gen en zag het zich onophoudelijk geslingerd tusschen voldoe- 

 niiig en teleurstelling. In 1575 herriep Wenceslaus zijne keure 

 van 4361 en gaf den Leuvenschen geslachten de alleenheersching 

 terug. Vijf jaren nadien nochtans was de mate der beproeving vol. 

 Moegetergd, door radeloosheid gedreven, liepen de neringen naar 

 't schepenenhuis, wierpen de aldaar verscholen edelen uit de 

 vensters op de pieken der op de raarkt staande gilden en ver- 

 kreeg eindelijk de gelijkheid der standen vôor het bestuur. 



Even wisselend was het lot in de andere Brabantsche steden. 

 Wanneer, te midden der XIV" eeuw, de Brusselaren hunnen her- 

 tog met trouwe en moed hadden ter zijde gestaan in den oorlog 

 tegen Lodewijk van Maie, verleende hij zijnen onderdanen der 

 hoofdstad, onder andere privilèges, het recht om zelven hunne 

 burgemeesters en tien raadsheeren te kiezen en door bemidde- 

 ling van gezwoornen of dekens in 't gemeentebestuur tusschen te 

 komen. Ongelukkig hield deze nieuwe inrichting maar zes maan- 

 den — anderen beweren twee jaren — stand, waarna het volk 

 weer zoo ver was als te voren. 



Eene dergelijke teleurstelling ondervond men te Antwerpen. 

 Daar bekrachligden Joanna en Wenceslaus in 1356 het uitsluite- 

 lijke recht der patriciërs-familiën niet alleen voor het schepen- 

 dom, maar ook voor den stadsraad. 



Bemoedigender was het in Vlaanderen, waar reeds in de eerste 

 jaren der XIV^ eeuw de invloed der neringen op het bestuur 

 zichtbaar is. Te Cent hadden zij toen zelfs de twee derden der 

 plaatsen in het schependom verworven, voornamelijk de wevers, 

 die bijzonder talrijk waren uithoofde der bij hen aangeslotene 

 ambachten : « at plebei postea quœstu insolentes obtinuere ut 

 » illi viginti sex scabini (honesti idoneique) ut distincti (in curio- 

 » nés et partitiones,ex tribus hominumgeneribus per illos octo(?) 



