( 8» ) 



tien geschicdde de uiivooring van 'l gewijsde door dcn officier en 

 de schepencn samen, aan welkc laatsle aldus een decl dcr uil- 

 voerende rcchtsmacht toekwani. Zoo lang Iiet ondcrzock duurde 

 werd de betichte in de ammanij of meierij, biirgcrlijke gevange- 

 nis, bewaakt; niaar van zoobaast bij veroordecld was tôt cène 

 lijfstraf, werd hij op last van den drossaard, scbout of baljuw 

 naar bel vorslelijk gevang gebracht, waar bel vonnis zijne iiit- 

 voering bekwam. — In de weinige steden onzes lands, die in 

 leenroerigbeid stonden,werd de taak des officiers vervuld namens 

 den feodalen gebieder. 



De gerecbtsoffîcier was derbalve een man van groot gezag en 

 invloed, die de niacbt der gemeentelijke wetbouders in evenwicht 

 hield en die soms, om mecrdere gunst van zijnen meester te ver- 

 werven, bet recbt dcr gemeente zocbt te kortwieken. Maar tegen 

 zijn misbruik van gezag of weigering om den gewonen loop der 

 vierschaar te beletten was een scbild en borslweer, gebjk wij 

 reeds weten. 



Zoolang de scbcpencn maar te oordeelen badden volgens keure 

 en costumen (namelijk van de X'' tôt de XVP eeuw) badden zij 

 niet veel recbtskundige kennissen noodig : van wetlen en andere 

 geleerdhcid badden zij weinig te weten, maar toen bet Romeinsch 

 recbt, mecrdere gescbrevene wetten bier ingevoerd wcrden en 

 bet vonnis daarnaar geregeld moest worden, was ook meerdere 

 kennis eenc vereischte. Daar nu evenwcl de scbepcncn, mcest uit 

 den adel of bandelsstand gcnomen, doorgaans gccne rccbtsge- 

 leerde studiën gedaan badden, zoo moest bet bun zcer dikwijîs 

 moeibjk vallen om biiilengewone of ingewikkelde quaestiën op te 

 lossen. VVel mocbten zij « beur versterckenisse » nemcn, dat is, 

 hunnc collegas, die op de eerste zitting niet ter vicrscliaar aan- 

 wezig waren , bijrocpen om de quaestie gczamenlijk te onder- 

 zoeken, maar dan iiog werden zij bel in vcle gevallen « nocb wijs 

 nocbte vroet. » De recblers — wilden zij wezenlijk recbters, oor- 

 declsprekers zijn — waren dus vvel verplicbt hunne toeviucbt te 

 nemen tôt eene andcrc scbcpenenbank, belgcen vooral g( daan 

 werd door de plattelandsrecblers, bij wie de kennis nog meer 

 Tome XXXI 11. 6 



