( 104 ) 



Atli, Bincbe en Cliarleroi. Dit rechtsgebied werd door latere 

 overwinningen van Lodewijk XIV nog merkelijk uitgebreid, zoo- 

 dat gedurende eenigen tijd onder den Raad van Doornik stondcn: 

 schier gelieel het deel van Henegouw, dat door 't verdrag der 

 Pyreneeën aan Frankrijk was gegeven, te weten Philippeville, 

 Marienbourg, Avesnes, Landrecis en Quesnoy, met al wat daarbij 

 beboorde, en dat in 1661 onder 't Parlement van Metz was ge- 

 bracht. Nadicn kwamen daar nog bij: Valensijn, Bouebain, Condé, 

 Kamerijk, IJper, Kassel, Belle, Poperinge, Waastcn, Wervik, 

 Bavai en Manbeuge, met ailes wat er van afhing. Kortrijk, in 1683 

 door bet Franscb léger bemacbligd, werd ook, met al de dorpen 

 van de kastelnij dezes naams, aan den Raad van Doornik 

 onderworpen, natuurlijk voor den tijd dat zij onder de Franscbe 

 kroon bleven. 



Henegouw bad Iwee opperlioven: bel S ou ver ei ne en het Gewonc 

 Hof, beide ten jare 1702 vereenigd onder de benaming van Souve- 

 reineRaad van Henegouw. Tegen deze uitspraak was gecn beroep, 

 maar enkel middel tôt berziening. Hij was beroepsrecbter der 

 vonnissen ook voor zaken van leenroerigen aard, in ganscb bet 

 Henegoiiwscbe uitgesproken ^ 



De eerste scbepenen scbijnen uitsliiilelijk de justitie geoefend 

 te bebben. Doornik uitgezonderd (alwaar, volgens Philippe de 

 HuRGEs, de scbepenen in 't begin der X* eeuw recbterlijke en 

 bestuurlijke macbt kregcn) kennen wij geene Belgisebe gemeen- 

 ten in welke, voor de XII® eeuw, de magistraten de dubbele 

 bevoegdbeid bezaten. De keure van St.-Omaars, den 14 April 



' a Tous nos juges ordinaires et de nos vassaux de nostredit pays indiffé- 

 remment et sans aucuns excepter, ressorlironl par appel en toutes matières 

 personnelles en nostredit cour, comme suprême et souveraine, sauf la juridic- 

 tion des mayeur et échevins de Mons pour leur plaids du jeudi, et du siège de 

 terrages pour les appellations venans du chef-lieu de Valenciennes; et en 

 matières réelles des fiefs tenus de nos vasseaux; les juges viendront quérir 

 leur charge de juger, n'est qu'ils n'aiment mieux de juger à péril d'appel et 

 d'amende. » [Chartes du pays et comté de Haynaut, 1619, chap. LIV, art. 1.) 



