( 141 ) 



De benoemingsmacht eeiis lot de vorsten overgogaan, bleef aan 

 deze, zonder dal de gemeenlen pogingen schijnen gedaan te heb- 

 ben om bet wcder te bekomen. Hoe weinig ons volk daaraan 

 dacbt, is gcbleken op drie gevvicbtige tijdstippen onzer geschie- 

 denis. Vooreerst in de groote tcrugwerkirig na den dood van 

 Karel den Sloule eisohten, Biiissel uitgezonderd, de gemeenten 

 het kiesrccht niet, hoewel zij bet gemakkeb'jk baddcn kunnen 

 verkrijgen; alleen vroeg Anlwerpen dat de wet er in 't vervolg 

 jaarlijks zou vernieiiwd worden, en Namen, dat alleen Belgcn 

 door de regeering zouden gelast worden om de magistratuur te 

 vernieuwen, terwiji Vlaanderen aandrong om geene commissa- 

 rissen te zenden dan zulke, die de Vlaamscbe taal macbtig waren. 

 Het tweede tijdstip was in de XVI« eeuw, namelijk wanneer bel 

 koninklijk gezag niet meer erkend was en de gemeenten, hande- 

 lende nagenoeg als zoo vêle repubh'eken, veel wijzigden, veel 

 afscbaften, veel nieuws invoerden, ecbter de volkskiezing niet. 

 Eindelijk gedurende de Brabantsche omwenteling van 1790 koos 

 ook de algemeenbeid der ingezetenen zelve de gemeenlclijke wet- 

 bouders niet. 't Is waar, zoo gescbiedde te Doornik, docb daar 

 bestond eigenlijk geene provinciale vertegenwoordiging, en werd 

 bet algemeen kiesrecbt toen door verschillige plaatsen van Vlaan- 

 deren gevraagd, nien drong er niet op aan. In Brabant, Hene- 

 gouw en Namen gescbiedde gedurende gemclde omwenteling de 

 benoeming der stadsscbepenen door de Staten, als opvolgers van 

 het gevallen bcwind. 



De recbtstreekscbe stemming werd dan op de eene plaats 

 beperkt, op de andere afgescbaft. De verzwakking van bet kies- 

 beginsel was reeds in de tweede belft derXlIP eeuw zeer gevoe- 

 lig, en ging zelfs teenemaal verloren dâar, waar de rijke standen 

 zicb bet schepensebap voor bet leven badden aangematigd. 



In de steden, waar de keus door de vorsten zelven niet werd 

 gedaan, lieten zij de taak over aan bunnen officier, of zonden 

 commissarissen, die op de cène plaats gebeel alleen, op de andere 

 met tusscbenkomst van stedekiezers benoémden. Er waren ook 

 steden, waar de officier alleenlijk zijne goedkeuring bad te geven; 

 andere, waar de vorst of béer benoemde, maar de goedkeuring 



