( 146 ) 



Iwee graden tôt sland; de in dienst zijnde schepenen kozen in 

 i228 uit hun midden of uit de poorlers vijf mannen, clkander 

 niet nader dan tôt den vierden graad vermaagschapt. Deze vijf 

 kozen op hunne beurt vier en derlig andere poorlers, welke door 

 de schepenen van 1228 in drie derlientallen werden verdeeld 

 voor hetgeen hun als bestuurders of recliters was opgelegd. Nadat 

 de XXXIX waren afgeschaft, kwamen ook hunne opvolgers aan 

 door eene kiezing in twee graden, en wel op de volgende wijze : 

 door de zes en twintig aflredende wethouders werden ieder jaar 

 vicr burgers gekozen, die, met vier andere personen, door den 

 vorst of diens gevohnachtigde benoemd , het kiescollege vormden 

 en zes en twintig der voornaaniste en achtbaarste ingezetenen 

 tôt het schependom riepen. 



Soortgehjk stelsel vinden wij in somniige andere steden, b. v. 

 te Amiens, waar ook de schepenen in de eerste plaals de kandi- 

 daten aanduidden,onder welke de burgers dan de bepaalde keuze 

 te doen hadden. Dâar (merkt een Fransche schrijver op), werd de 

 richting cenigerwijze door het hoofd aan de leden van het 

 gemeentelijk korps aangeduid ^ 



Wij vinden nog de kiezing in twee graden te Luik, sedert 1684, 

 wanneer MaximiHaan van Beieren de twee en derlig ambachten 

 te niet deed en verving door zcslien kamers, welke, ieder door 

 den vorst uit zes en derlig personen samengesteld, gedeeltelijk 

 met de kiezing des magistraats gelast w^erden. 



De kiezing door afgevaardigden, bij gevolg in twee of meer 

 graden, werd in het grootsle getal steden ingevoerd. Dit stelsel 

 vond weinig of geene tegenspraak en was mede in zwang bij de 

 drie ons omringende natiën. In Holland nochtans werd het 

 benoemingsrecht soms op gansch niet onberispelijke manier 

 afgestaan. Te Leiden, b. v., verkocht Jan van Beieren, toen bij ten 

 jare 1421 geldnood had, mils 2,700 Engelsche nobelcn, aan vier 

 poorters het recht om de wethouders der slad « te zetten en te 

 » ontzelten, alzoo dik- ende menigwerven als hem dat nulle dunc- 

 ï> ken zal, » op den tijd, daarloe bij de keure bepaald. Gelukkig 



* DE Beauvillé, Histoire de la ville de Montdidier, II, 148. 



