( 163 ) 



werd door de wet van Beaumont, dus nagenoeg in gansch hel 

 ooslelijk deel van België, bleven de schepenen voor geheel hun 

 Icven in bediening. Te Braine-l'AlIeud vvas er op het deel der 

 gemeenle, hetwelk onder Brabant lag, een jaarlijks door den heer 

 der plaats le vernieuwen collège naast eene tweede sebepenen- 

 bank voor den omtrek, welker leden voor het leven zelelden'. 



De onafstelbaarheid der schepenen van 't Brugsche Vrije 

 vinden wij erkend in den keurbrief voor die kastelnij van 't jaar 

 1190, door eene charter van 14 November 1250 bekrachtigd "^ 

 Volgens BaltYxX, Rommel en Custis ^ zou de jaarlijksche vernieu- 

 wing er gestaakt zijn op verzoek van den kastelein van 't Vrije, 

 die met de taak gelast was en daarbij nog al bezwaar schijnt gehad 

 le hebben. 



Op menige plaats van Duitschland waren ook levenslange sche- 

 penen, als te Maagdenburg, Gôrlitz, Schweidnitz, Stendal, Hainau, 

 Audernach enz. 



Ilet eenjarig schepenscbap kwam in Vlaanderen op met het 

 jaar 1209, en 't was de stad IJper, die er eerst mede begiftigd 

 werd *. Langzamerhand werd de wijziging in al de Vlaamsche 

 gemeenten ingevoerd, en wonderlijk genoeg, zonder onlusten in 

 verrewcg de meeste plaatsen. 



Te Bruggc werd de jaarlijksche kiezing vergund in 1241 ; in de 

 Vier-Ambachlen het jaar nadien; te Leuven in 12G7; te Aalst in 

 1276 ; te Kassel len jare 1277 ; te Bergen in 1515. Mechelen, Ath 

 en al de gemeenten , waar de wet van Beaumont kracht had , 

 waren voorzicn vaneen jaarlijkschschependom. Te Fosses werd hel 

 ingevoerd als eene straf, nadat in 1502 de oproerige gemeenle hel 

 onderspit had moeten delvcn voor Adolf van der Mark ; maar te 

 Nieuwpoort werd de jaarlijksche kiezing in 1287 door de schepe- 

 nen zelven gevraagd. — Er valt op te merken dat de jaarlijksche 



' Tarlier et Wauters, Géographie historique des communes belges, 1, 100. 

 ' Zie de charler bij Warnkœmg en Gheldolf, ^V,4^. 

 5 Drie geleerden, wier geschiedkundige schrifteii meest in hs. gebleven 

 zijn. —Zie Warnkœnig en Gheldolf, IV, 160-16'2. 

 * Zie WARKKOEMGen Gheldolf, V, eifde bijdrage. 



