( 171 ) 



« refereynen, dichlen ofte liedekens te maecken, te singcn oft 

 » uit te slroeyen, oftc roepen : « Vivat den eenen, » of « vivat 

 .. den anderen, » oft lot beteeckeninge synder genegentheyt iii 

 » den aenstaenden oft gedaenen keus eenige démonstrative ken- 

 » teeckens te draegen oft te gebruycken in eenigerlye manière... » 



Maar de buren der gekozenen, denkt men, zijn tocb wel mees- 

 lor ter eere van deze hunnen buisgevel te verlichten , vuurwerk 

 le ninken, pektonnen te branden, trommelaar en fijfer, scbalmei 

 en trompet te doen komen? 



Weeral nict, en hiervoor is zelfs de boete nog hooger : eene 

 som van 100 gulden is te betalen door ieder, die door dergelijke 

 icekenen zijne vriendschap of tevredenheid lucht geeft. Men 

 bcschouwde bet vieren ter eere der gekozenen eigenlijk niet aïs 

 ecn kwaad, maar daarmee was men natuurlijk onaangenaam aan 

 de mislukten, onverminderd dat aile openbare buldebetooging 

 met politieke bedoelingen onvcrmijdeb'jk aanleiding geeft tôt 

 hotsingen tusschen de voorstanders van tegcn clkander strij- 

 dcnde gevoelens. Nu, onze voorouders waren slerk gesteld voor 

 orde en rust en plaehten iedere gelegenheid te schuwen die de 

 gcmeente kon in verdeeldheid brengen of de bestaande verdeeld- 

 heiii vocdsel geven. 



Voor Leuven was bovengemeld verbod niet nutteloos; immers 

 daar placht men in de XVII* eeuw op en omirent de kiesdagcn 

 rond le gaan « met stocken oft met ander geweir, » waarschijn- 

 lijk om de lieden, weerslrevig aan de eene of andere kandida- 

 luur, te overluigen door bebulp van a doorslaande »,« afdoende » 

 ndenen. Ook die wapening werd door bedoeld règlement ver- 

 boden en gestraft met eene boete van 100 gulden — voor de 

 ambachters, wel te verstaan; de edelen en andere personen, die 

 't recht badden een rapier te dragen, kon men dat niet afnemen. 



De politie op den kiesdag werd streng uitgeoefend door den 

 meier van Leuven en zijnen luitenant; zij bezochten al de 

 neringkamers en 't stadhuis, en — bewijs dat de mannen der 

 XVll^ eeuw gansch niet onverscbillig waren in zake van bestuur 

 — de veertien dagen voor de stemming moesten zij al de open- 

 bare plaatsen der stad bezoeken ten einde aile « tsaemenrottin- 



