(308) -^ 



En bovendien — wat zware plichten, vvat verschrikkelijke 

 verantwoordelijkheid, wat groote gevaren ! Hoe oneindig is het 

 ondersclieid lusschen de gemeentclijke wethouders van onzentijd 

 en die des vorigen beheers ! Wat nu de groote zorg der stadsre- 

 gentie uitmaakt — de politie der straten, de regeling der markt, 

 de openbare tucht en wat dies meer — dit ailes stond vroeger bij 

 de scbepenen, als 't ware, op den achlergrond, daar de zorg voor 

 het reeht en het privilège eene waakzaambeid vorderde van iederen 

 dag, van elk iiur.., Hoe dikwijis moest de tabbaard of keerle af- 

 gelegd en de wapenkolder aangeschoten worden om tegen wille- 

 keurige vorsten of vreemde drijvers de eer der geboortestad, de 

 onafliankelijkheid des vaderlands te verdedigen? Kwam de menig(e 

 in opstand, ballingschap, verbeuring van gansch de fortuin, een 

 schandelijke dood kon het gevolg zijn van wanbestuur — eilaasî 

 ook van rechtzinnige verkleefdhcid aan het algemcen welzijn, 

 kwalijk door het volk begrepen. Geene onzer groote steden of 

 hare geschiedcnis vermeldt de namen zulker slachtoffers, in de 

 woedendcburgeroploopcn vermoord of op hctslagveld gesneuveld. 

 Niet min dan veerlien schepenen der slad Gent ofTerden hun 

 leven voor de eer hunner gemeente op het slagveld van Gaver! 



Werpen wijeenen blik op hetwezen, dewerkingen de geschie- 

 dcnis van het schependom, wij moeten bekennen datde instelling 

 heilzaam is geweest aan Volk en Slaat. Gedurende velc eeuwen 

 beantwoordende aan de openbare behoeften, werkte zij krachtig 

 mede tôt de ontwikkeling der zedelijke en stofTelijke grootheid en 

 verzekerde zij den landzaat eene meerdere mate van reeht dan 

 hij heden geniet. Wij laten de donkere, jammervolle lijdon onver- 

 let, gedurende welke eene onberadene, zelfzuehtige aristocratie 

 de menigte als slaven trachtte te behandelen : de misbruiken zijn 

 onafscheidelijk van elke instelling, die de mensch, door allerlei 

 driften beheerd en geleid, tôt stand bracht, en het is niet te 

 veronderstellen dat wetenschap en beschaving het zoo verre 

 zullen brengen, dat die hartstochten voorgoed aan band zullen 

 gelegd zijn. Maar met rechtmatige fierheid mogen wij terugzien 

 op het schependom van den tijd af dat bel volk zijn reeht had 

 verworven en aan de zijde der begoede standen op het raadhuis 



