( 5) 



De komst van don Louis de Requescns ', door allcn die het 

 vaderland waarlijk lief hadden en geen eigcnbaat najocgen, met 

 vrcugde begroct, liet ecne heele omkeering in de staatszaken 

 verhopen. Zijne aanstelling als gouverneur ging gepaard met eene 

 verandering der politieke gedragslijn, door 's konings rnad te 

 Madrid noodig bevonden. Men dacbt, dat de grondige kennissen 

 van den nieuwen landvoogd, als slaatsman en als veldlicer, en 

 zijn zacht, rechtschapen karakter ^ voor de Nederlanders, een 

 nieuw tijdstip van geluk en welvaart zouden doen aanbreken, 

 dat dra de rampzalige dagen van weleer, uit bel geheugen zon 

 wisscben. De Staten kregen kennis van den last, dien de landvoogd 

 van den koning ontvangen bad, om de Nederlanden met zaehtheid 

 te bebandelen; die goede tijding verraeerderde bet vertrouwen 

 en versterkte de boop, die zij stelden in den opvolger van den 

 wreeden bertog van Al va. 



Alleen Willem van Oranje ^ deelde niet in de algemeene 

 vreugde. Door bet vertrek van den bertog van Alva, die lot dan 

 toe, langs den eenen kant de plannen van Willem den Zwijger, 

 zoo niet verijdelde, dan tocb meest dwarsboomde, en ze langs 

 den anderen kant door zijne strengbeid bevoordeelde, vond 



* Don Louis de Requesens, tôt den groolen Spaanschen adel behoorende, 

 was ambassadeur geweest van Philips II bij den Paus, werd laler landvoogd 

 van Milanen, en had als krijsman blijken van dapperheid gegeven, bijzonder 

 in den zeeslag van Lepanta, waar hij onder het bevel slond van don Juan van 

 Oostenrijk, die hem als landvoogd der Nederlanden opvolgde. 



^ Een bewijs zijner goede gevoelens vindt men in de Correspondance de 

 Philippe II, publiée par Gachard, t. II, p. 445. Eenige gevangenen, in het 

 kasteel van Anlwerpen verblijvende, moesten volgens de beweringen van den 

 hertog van Alva, op bevel van den koning in het geheim omgebracht worden. 

 Dit beviel den nieuwen landvoogd niet, die verklaarde andere bevelen van 

 den koning af le wachten, alvorens hiertoe over te gaan. 



^ Willem van Nassau, prins van Oranje, bijgenaamd de Zwijger, was zoon 

 van Willem, graaf van Nassau, en van Julienne van Slolberg. Hij erfde van 

 zijnen oom René van Nassau, zoon van Hendrik en Clauda van Chalons, bij 

 testament van 20 Juni 1S44, het prinsdom van Oranje. Willem van Oranje 

 was ridder van het Gulden Vlies, lid van den Slaatsraad en gouverneur van 

 Bourgogne, Holland, Zeeland en Ulrecht. 



