( 8 ) 



te zetten, zee te tiezen en langs Goes naar Aniwerpen weer te 

 keeren *. 



Den i8 Februari daarop volgende, ging Middelburg in handen 

 der prinsgezinden over,mits zekere voorwaarden. «De lieer Cliris- 

 » toffel van Monsdragon, ridder, heere van Remerchicourt en 

 » colonel van de Walsche voetknechten, zijnde tegenwoordich in 

 » Middelburch en Armuyen, verbindt zich die stcdcn te verlaten 

 » sonder te demolieren de tegenwoordige fortificatien, oock allen 

 » gheschiit, miinitien, schcpen, goeden ende coopmanschappen 

 » daer blijvende. » De gewapende krijgslieden, ingénieurs, kloos- 

 terlingen en geestelijken mochten het eiland Walcheren verlaten. 

 Mondragon werd niet gevangcn gehouden; het woord, dat hij 

 verpande, boezemde zijne vijanden genoegzaam betrouwen in. 

 Indien hij binnen de twee maandcn van don Louis de Requesens 

 niet kon bekomen, dat Philips van Marnix, hcer van Ste-Alde- 

 gonde, de kapiteinen Jacob Simonsen en Peeters, den luitenant 

 kapitein Willekens van Angheren en den ingénieur Citadelle in 

 vrijheid gesteld werden, zou hij, de Mondragon, zich in handen 

 van den prins van Oranje geven 2. Hij verkreeg echter het ge- 

 vraagde zonder moeite. 



Het magistraat van Middelburg trad, twee dagen na de overgaaf, 

 in onderhandeling met Willem den Zwijger, en niits het betalen 

 van drie honderd duizend gulden, bleef zij van eene plundering 

 bevrijd ^. De bijzonderste steden en plaatsen waren in handen 

 van den prins van Oranje, die nog altijd den titel van gouver- 

 neur behield, en den wettigen vorst, van wien hij hem verkregen 

 had, tegenwerkte ! Dit was nog niet voldoende. Hij hechtte geloof 

 aan zijne droomen, cens over de XVII Provincicn te regeeren. Na 

 zijne verovering van Middelburg, zocht hij verscheidene steden 

 van Vlaanderen en Brabant bij verraad te winnen *. Antwerpen 

 was, door zijne ligging en door zijn kasteel,eene der belangsrijkste 



» P. BoR, Vil, bl. 4. 



« Idem, VII, bl. 6. 



3 /dem, VII, bl.6. 



* ViGLius ad HoppER, Epislol. CXCIÏf, p. 732. 



