(24) 



en de graaf van Mansfeld zich aan het hoofd der burgerij hadden 

 gesteld, dat de Spaansche soldaten, die aldaar in bezctling lagen, 

 uit de stad waren gedreven, om door hen niet tegengcwerkt te 

 worden, dat men besloten was de oproerlingen op het punt van 

 den degen te ontvangen. De muiters kregen die tijding toen 

 zij reeds te Laken waren; zij maakten dan rechlsommekeer, en 

 plunderden de rijke abdij van Affligera, de oiidste van Brabanl. 

 Zij namen den 26 Juli de stad Aalst stormenderhand in, die het 

 tooneel werd der grofste losbandigheid eener teugellooze solda- 

 terij. De helden van Zierikzee werden plunderaars, moordenaars, 

 maagdenonteerders en vrouwenschakers. 



Dien dag ook viel de Staatsraad in den valstrik, door den prins 

 van Oranje gespannen. Onder het volk zaaide men valsche ge- 

 ruchten tegen den Staatsraad, dien men beschuldigde gemeene 

 zaak le maken met de muiters, terwijl hij integendeel niets ver- 

 waarloosde om ze tôt regeltucht weer te brengen. Er waren zelfs 

 leden van den raad, die de vaderlandsliefde zoo verre dreven, 

 hunne kostbaarheden, ziiverwerk en kleinooden, tegen gereede 

 penningen te verpanden, om in de karigheid der geldkas te voor- 

 zien *. Om die valsche geruchlen te weerleggen, teekende de 

 Staatsraad den 26 Juli, een plakkaat, dat zijnen leden den weg 

 naar de gevangenis baande, maar Willem van Oranje in de hand 

 werkte; een plakkaat, waarbij de muiters verklaard werden 

 rebellen van den koning van Spanje, en dat eenieder de toelating 

 verleende,hen op het lijf te vallen, ja, te dooden, waar men ze gewa- 

 pend kon vinden. Al de Spanjaards gevoelden zich door die onbe- 

 hendigheid getroffen, vereenigden zich om de gevaren, waaraan 

 zij blootgesteld werden, af te weren. De Staatsraad poogde eenige 

 dagen nadien, bij een ander plakkaat, de Spaansche soldaten die 

 geene muiters waren, tôt het nakomen hunner plichten aan te 



* « On accusait le conseil de favoriser les mutins. Ce reproche, vrai peut- 

 » être par rapport à Del Rio et Rhoda, excusables d'ailleurs en ce point, étoit 

 » injuste quant au conseil en général. Les membres mêmes contre lesquels le 

 » peuple étoit surtout irrité, voyaient la domination des étrangers avec dou- 

 » leur. » Groen van Prinsterer, V, bl. 406. 



