( 83) 



De heer van Maalstede wist den aartshertog te winnen. Zondcr 

 zijnen brocder, den keizer Rodolf, er kennis van te geven — want 

 hij vrcesdc dat deze er zicli tegen verzetten zoii, om den koning 

 van Spanje niel le misnoegen — verliet de aartshertog met enkele 

 dienaars den 3 October 1577, gedurende den nacht, de stad 

 Weenen en reisde met grooten spoed over Keulen naar Lier. 



De tegenwoordigbeid van Malhias in ons vaderland was een 

 hinderpaal voor Willem van Oranje, welken hij moest uit den weg 

 ruimen. De tcugels vielen uit zijne handen, toen hij dacht ze 

 voor altijd te houden Hoe ze hervatten? Hij had de burgerij 

 gewonnen; zijne aanhangers ruiden ze op, samenscholingen wer- 

 den gevormd, die dageiijks aangroeiden, en eindelijk eischte men 

 de bcnoeming van den prins van Oranje tôt Ruwaard van Bra- 

 bant. Dit gebeurde den 4 7 October en den 22 derzelver maand, 

 nict zonder bevige tegenstrevingcn, hechtten de Algemeene Stalen 

 het zegel aan het stuk, dat hem tôt die hooge weerdigheid ver- 

 hief. 



Groen van Prinsterer ' erkent dat Willem van Oranje geene 

 waarbeid sprak, als hij in zijne justificatie tegen het edikt van 

 verbanning, dat hem later trof, de beschuldiging logenstrafte met 

 « gewelt en oproer van de Gemeinte, tegens den wille van de 

 » Staten, beeft gedaen verklaren voor Ruwaert of Schermerheer 

 )' van onsen Landen van Brabant^. » 



Ruwaard van Brabant was voorzeker de hoogste bediening, die 

 hij voor den oogenblik kon betrachîen : de geschiedenis verhaalt 

 dat twee Ruwaards hertogen van Brabant zijn geworden ! In elke 

 provin(de was ten tijde van Philips II een gouverneur, die han- 

 delde in 's konings naam. Brabant had geen gouverneur, omdat het 

 onder het beheer stond van den algemeenen gouverneur of land- 

 voogd. Willem van Oranje stelde zich dus in de plaats van don 



* Groen van Prinsterer, Archives, VI, bl. 209., 



* « Il vous souvient, Messieurs, que jamais je ne vous en ai parlé, et que je 

 » ne vous en ai aucunement sollicité; au contraire, vous avés mémoire de la 

 » grande résistance que je fis et de mes remonslrances au contraire. » Groen 

 VAN Prinsterer, Archives, VI, bl. 209. 



