(84) 



Juan. De privilégie verleende « den Ruwaard bij de Statcn des 

 lands gekozen, eene volkomen macht om aile saken te doen gelijk 

 als den prince en heere van den Lande. » Hij beschikle over de 

 geheele Nederlanden, beheerschte eenieder en hij dacbt dat niets 

 hem nog weerstreven kon. Als Ruwaard had hij voorzekcr een 

 groot vermogen, alhoewel het reeds waggelde bij de komst van den 

 herlog Mathias; maar in het buitenland had hij betrekkingen 

 aangeknoopt met vorsten, welke geneigd waren zijne pogingen te 

 ondersteunen, om met hem den huit te verdeelen, wanneer zij er 

 in gelukken mochten. 



Wij vinden hier de gepaste gelegenheid eenige woordeu te 

 zcggen over die betrekkingen in den vreemde, waarin wij van 

 Oranjes dubbelzinnigheid nogmaals een bewijs vinden. 



In den zomer van het jaar 4576 deed de hertog van Anjou, 

 broeder van den koning van Frankrijk,aanbiedingen om de Neder- 

 landen ter hulpe le komen, op voorwaarde dat hij als bescheriner 

 over al de provinciën zoii aangenomen worden. De Staten van 

 Holland en Zeeland vonden die voorwaarden aanneeralijk en de 

 prins van Oranje kreeg de toelating met den hertog le onderhan- 

 delen. Bij de Algemeene Staten ging de zaak toch zoo gemakkelijk 

 niet. Toen zij hoorden dat de hertog hun wilde ter hulpe komen 

 op zulke voorwaarde, protesteerden zij den 26 November (1576) 

 met de verklaring nooit dergelijke voorstellen te zullen aanne- 

 men en-riepen twee dagen daarna (28 November) hunne afge- 

 zanlen, bij den hertog van Anjou, weêr *. 



Frankrijk kon Willem van Oranje, voor het oogenblik althans, 

 niet in de hand werken; Engeland verlangde niets beter dan in 

 de zaken van ons vaderland tusschen le komen. Een brief van 

 den graaf van Leicester (29 of 30 September 1577) aan Da vison, 

 opdat dezc de Staten, en bijzonderlijk den prins van Oranje, zou 

 aanzetten de koningin Elizabeth van Engeland te verzoeken eenige 

 Engelsche troepen naar de Nederlanden te zenden, laat geen 

 twijfel over de inzichtén der Britsche vorstin '^. 



^ Groen van Prinsterer, Archives, V, bl. 441. — Cavrines, Makonlenls. 

 - Bulletin de la Comm. royale d'hisL, série 111, t. III, p. 531. 



