( 100 ) 



în Vlaanderen boezcmde de komst van den hertog van Alençon 

 een groot wantrouwen in. Vooreerst de vijandlijke gecst, de 

 eeuwenoude haat welke in onzer voorouders boezems blaakto 

 tegen al dat Franschman was, eindelijk het verscbil van gods- 

 dienst. In geene zuiderlijke provineie der Nederlanden had het 

 Calvinism en Willem van Oranje zulke talrijke en verkleefde 

 aanbangers als in Vlaanderen. Men kon er ook niet vergeten dat 

 Frans van Valois, de zoon van Catharina de Medicis, een werkelijk 

 deel had genonicn in den strijd legen de Hugenolen en dat hij 

 van meer dan een bloedig feit belicht werd. 



En nu een woord over Willem den Zwijgcr. Zeer vroeg had 

 hij kennis van den handel der Waalsche edellieden, en verre van 

 dien te belettcn, hij liet ze vrij begaan. Die edellieden wilden den 

 hertog van Alençon als een tegenwicht bezigen tegen de over- 

 heersching van den Zwijger — juist zooals zij het met den aarts- 

 hertog Mathias beproefd hadden, door hem machteloos gemaakt 

 als een knecht. En met Frans van Valois zal Willem handelen 

 even als met Mathias; zijne tegenwoordigheid alhicr kan tôt niets 

 leiden, dan tôt eene nog grootere verwarring, waaraan cr eindelijk 

 geene uitkomst meer zijn zal. Verdeelen om te lieerschen ! Eens 

 dat oogenblik aangebroken, dan kon de Zwijger zijn persoonlijk 

 doel zonder verdere mocilijkheden doordrijven, gebieden zonder 

 Icgenspraak. Mathias van Oostenrijk, met den titel van landvoogd 

 der Nederlanden, was een speeltuig geweest in handen van Willem 

 van Oranje; later, onnuttig en versleten, werd het weggeworpen 

 en overgegeven aan het lot dat die voorwerpen wacht. 



De onderhandelingen tusschen den hertog van Alençon en de 

 Algemeene Staten werden voortgezet. De bijzonderste der voor- 

 waarden, waarop de Staten hem willen ontvangen als beschermer 

 der Nederiandsche vrijheidj is, dat hij op eigene kosten, gedu- 

 rende drie maanden, zou onderhouden tôt behulp der Staten, 

 een léger van tien duizend voetknechten en twee duizend riiiters. 

 Mocht de krijg na dit tijdstip nog voorlduren, dan verder met 

 een léger van drie duizend voetknechten en vijf honderd ruitcrs. 

 Er werd ook bepaald dat het bewind over de Nederlanden aan de 

 Algemeene Staten, aan den Staatsraad en aan den aartshertog 



