( 123 ) 



IV 



De Staatschen, na den slag van Gembloers die voor hen zoo 

 nadeelig was, zochten eene gclegenheid, die zij dan ook verkre- 

 gen, om hunne neerlaag te vergoeden. Amsterdam was aan de 

 zijde gebleven van den koning, niettegenstaande al de pogingen, 

 door hen in het werk gesteld. De Pacificatie van Gent bevatte 

 eenige uitdrnkkelijke bepalingen nopens deze stad; zij leed niet- 

 temin zooveel overlast, dat zij eindebjk een voorstel van satis- 

 faclie aan de Staten van Holland moest doen. Dit voorstel werd 

 echter van de hand gewezen. Verkozen de Staatschen de stad 

 bij geweld te winnen om dan als overwinnaars te handelen en 

 de overwonnelingcn onder den voetzool hunner dwingelandij te 

 doen bukken? Dit moeten wij wel gelooven. 



Den 23 Novcmber 1577 werd tegen Amsterdam een aanslag 

 geplcegd, die evenwel mishjkte. De beruchte Sonoy lecnde aan 

 den hopman Herman Helling en aan den watergens Nicolaas 

 Ruykhaver de noodige manscbappen. Eenigen hadden zich in de 

 stad begcven om zich op een gcgcven oogenbhk te vereenigen. De 

 burgerij had den list onldekt en toen de twee aanvoerders met 

 hunne soldaten de poorten doortrokken,liep zij te wapen en begon 

 te vechtcn. De watergeus wilde de stad in brand steken, ten einde 

 eene afleiding te vinden in de algeraeene verwarring, doch Hel- 

 ling weigerde, daar hij de verantwoordeiijkheid dier daad ni et 

 dragen wiUle, noch de gekregen orders overschrijden. De aanslag 

 mislukte, de soldaten werden de stad uitgedreven en de twee 

 aanvoerders, Helling en Ruykhaver, gedood. De wethouders van 

 Amsterdam dienden den 27 November 1577 bij de Algemeene 

 Staten hierover eene klacht in. Den 7 December schreef de 

 griflier Cornelis Welemans een brief aan den prins van Oranje 

 in naam dezer wetgevende vergadering, waarbij hij verzocht 

 werd de zaak van Amsterdam te onderzoeken om de plichti- 

 gen te vervolgen. Dit schrijven had voor gevolg dat de Staten 

 van Holland den 28 December 1577 meester Willem Bardes 



