( 124 ) 



naar Amsterdam zonden om den burgemeesteren en den leden 

 \an den sledclijken raad kopie voor te Icggen harer resolutie van 

 \ November, alsook van de commissie door lien aan Helling 

 gcgeven. Zij wilden daarmede bewijzen dat zij niet plichtig waren 

 in den aanslag op Amsterdam *. Dit was echter niet rechtzinnig 

 en de Staten van Holland handelden zooals Willem de Zwijger 

 te Gent. 



In Januari daaropvolgende (1578) vergaderden de Staten van 

 ïlolland tôt Delft, alwaar ook afgevaardigden van Amsterdam 

 kwamen, om eene overeenkomst te treffen, waarin men echter 

 niet slaagde. De afgevaardigden hadden niets dan een vvapen- 

 stilstand van zes dagen kunnen verkrijgen, welke einde nam op 

 \ Februari, doch den Iweeden dag nog voor vier dagen verlengd 

 werd. Tegen den \ Februari werd te 's-Hage eene nieuwe bijeen- 

 komst bepaald. Daar bet sieclits over enkele punlen was dat men 

 niet eens kon worden, gaven de Staten van Holland aan Sonoy 

 bevel Amsterdam van nabij te beschansen, waardoor elke betrek- 

 king zoo langs 't water als iangs 't land verbinderd werd, om de 

 Amstcrdammcrs tôt inscbikkelijkbeid te dwingen. 



ïoen zij met de Staten van Holland den 1 Februari in den 

 Haag bijeenkwamen, vonden zij er ook afgevaardigden der Staten 

 van Utrecbl, die hunne hoop in eene aanstaande overeenkomst 

 deden kennen. De onderhandelingen van Delft waren zondcr 

 gevolg gebleven, zegden zij, voor kleinigbeden welke men nu uit 

 den weg diende te ruimen ; daarom drongen zij bij de bcide 

 parlijen op tocgevendbeid en inscbikkelijkbeid aan. Wat zouden 

 de Staten van Holland cr bij winnen, Amsterdam door geweld te 

 overmeesteren? Indien Amsterdam door den nood gedwongen, in 

 de wanboop den moed ecns vond tôt bet nemen van eene groote 

 en roemrijke, doch jammervolle beslissing, dan had zij slechts de 

 sluizen te openen om bet Amstelland, Utrecbtsche sticht, Rijn- 

 land en Woerden onder water te zetten, tôt zoo verre dat vêle 

 menscben hun vaderland uit armoede zouden moeten verlaten 2. 



' P. BoR.XI, bl.3H-313. 

 > P. BoR, XII, bl. 4. 



