( 133) 



doorrenden, beletteden elke bijeenkomst. 's Anderendaaiçs kwam 

 de heer de Mesgallant, luitenant der stad, en de vior oudste sche- 

 penen onder horgstelling in vrijheid, maar de andere heeren 

 bleven gevangen. De aanleiders der Calvinislische bewcging dachten 

 er een oogenblik aan ze naar Gent over te brengen, omdat zij 

 daar nauwer bewaakt konden worden en men er geene poging 

 van verlossing te vreezen had; zij lielen eehler hun ontwerp 

 varen, daar zij de vvegen niet veilig genoeg aciilten. Eenige der 

 heelhoofden iiitlen dan bet voorslel de gevangenen uit bet venster 

 te werpen, verder nog eenige andere tegenstrevers te dooden en 

 bunne buizen le laten plunderen. Een advokaat, meester Gosson, 

 alboewel een der hoofden dier fanatieken, docb min wreedaardig 

 van inborst, wist door scboone woorden bet nemen eener beslis- 

 sing over dat voorslel le verdagen, dat door zijne tiisscbenkomst 

 niet meer ter bespreking kwam. Ambroos Le Ducq stelde zich 

 uan bet boofd der gemeente en vaardigde in die hoedanigbeid 

 ordonnanciën nit, onder andere eene welke beval, dat al de boeren 

 die naar de wekelijksche markt gekomen waren, binnen een uur 

 de stad moesten verlaten. Het was omdat bij weerstand vreesde 

 van de landelijkc bewoners; en juist was bet deze voorzorg welke 

 weerstand verwekte. Op bet aflezen van die ordonnancie volgde 

 cène algemcene verwarring, aangevuurd door de verontweerdi- 

 ging der stedelijke ingezetenen. Bij velen, die tôt dan toe met de 

 Calvinisten mede geheuld badden, uit onwetendbeid of bedrogen 

 over bunne inzicbten, viel de blinddoek van de oogen. De Katho- 

 lieken bielden nog dienzelfden dag eene bijeenkomst op de Viscb- 

 markt, die zij afsloten door banken en door groote stukken 

 bout. Ambroos I.e Ducqwilde de vergadering uileendrijven, maar 

 moest onverricbter zake terugkeeren. Den maandag morgcn ver- 

 toonden zicb eenige burgers in de zitting van den raad der 

 Staten van Atrecbt om zijne tusschenkomst te verzoeken ten 

 einde de gevangenen le doen loslaten. Aan^tonds werd de grifficr 

 gelast meester Gosson te verzoeken naar de vergadering te komen, 

 betgeen deze volstrekt vveigerde, zeggende : dat zij bij hem moes- 

 ten komen, wilden zij bem spreken. Om geenen lijd te vcrliezen 

 gingen zij er been ; zij vonden er de belbamels van den aanslag 



