( 137 ) 



moelen handelen, lerwijl anderen inlegendeel meenden dat de 

 toestand, waarin men verkeerde, eene voorbeeldige straf vergde. 

 De gouverneur van Atrecht kwam in de vergadering en dced het 

 gedacht van strengheid overwegen. De zaak werd dng en nacht 

 voortgezet en het procès zonder vertoeven opgesteld, waardoor de 

 prins van Oranje de gelegenheid miste er lussclien te komen. Uit 

 eenige papieren, die men gevonden had ten huize van Bertout — 

 vêle andere waren bij tijds verbrand — bleek het dat de vijftien- 

 mannen hcl inzicht hadden de stad Atrecht met de hulp van eenige 

 Schotsche benden op eenen bepaalden dag onder de heerschappij 

 van Willem den Zwijger te brengen, evenals de andere plaatscn, 

 Bapaume, Hesdin, La Bassce en Pont-à-Wesdin. Den eerstcn 

 donderdag na 't onderzoek vvas de galg voôr het stadhuis opgetim- 

 merd en de groote Markt door de burgerlijke wacht bezel. Rond 

 negen ure werden de ter dood veroordeeldenaangevoerd en onder- 

 gingen aldaar hunne straf. Het waren : Pieler Bertout, Valentijn 

 Mordarcq en Allard Crugeot. Den zaterdag avond werd het vonnis 

 geveld van meester Gosson, een schatrijk en zeer welsprekend 

 man en bekend als een der grootste rechtsgeleerden van zijnen 

 tijd ; zijne straf werd denzelfden dng, rond middernacht, voltrok- 

 ken. De slraten waren eveneens door de burgerlijke wacht bezet. 

 De roode glans van fakkels en loortsen, die zich kronkelend op de 

 nabijstaande hooge huizen met puntgevels en op de met loodbc- 

 zelte vensters Irillend weerkaalste, gaf iets recht aardigs, iets 

 geheimzinnigs aan het schouwspel dat zich voordeed; een oogen- 

 blik zwaail de beul zijn zwaard in het ronde, waardoor er ceiie 

 licht heldere flikkering ontstond en 't hoofd van dien arme mis- 

 leide rolt bloedend op het schavot. Nog vijf andere plichtigen 

 werden eenige dagen nadien opgeknoopt. 



Het oproer in Atrecht was gcdempt en de bijzonderste aan- 

 voerders hadden hunne misdaden met den dood geboet. Ambroos 

 Le Ducq, de zendeling van Willem van Oranje, bevreesd voor den 

 ommekeer der gevoelens van de bevolking, die de invrijheidstel- 

 ling van het magistraat wilde, verloochende alsdan zijne vroc- 

 gere vrienden en droeg het zijne bij tôt de verlossing van hen, 

 die hij zelf gevangen had genomen. Niellemin verscheen hij toch 



