{ 189 ) 



V grooUle onderscheiding die zij kon gevcn, de ridderoide van 

 > don Kousenband. » Zijne huurtroepcn bleven hier loch toi in 

 Miiai't 1579. VtTstoolen van de Algemcenc Slaten en zonder 

 opperlioofd, slclden zij eindelijk den prins van Panna voor het 

 land le verlaten, indien hij hunne achterstallige soidij wilde 

 hetalcn. Hcl anlwoord, dat zij liierop ontvingen, luidde dat zij 

 zich gelukkig mochten achlen, aïs hij, prins van Parma, h un 

 wilde loelalen het land te veHalen; werd zijn voorslel door hun 

 niet onmiddellijk aangenomen, dan zoudcn zij liet zich deerlijk 

 berouvven : de paarden slaan gezadeld om naar Spanje liet nieuws 

 le dragen, dat zij allen neergesabeld zijn. Zij namen dit aanbod 

 aan en verlrokken , arm zooals zij gekomen waren. Hel geslolen 

 goed van kerk en kloosler had hen niet verrijkt ! 



Nog een andere vreemdeling, Frans van Valois, verliet Icn 

 zelfden lijde als Jan-Casimir ons land, waar hij eens als bescher- 

 nier uitgeroepen werd. Ware hij met de kennisscn van een Willem 

 van Oranje of Prins van Parma bcgaafd geweesl, voorzeker hadde 

 hij zijn doel bereikl. Hij wilde Calvinist en Katholiek,Malkonlenten 

 en Genlenaars bevredigen, en gelukte nergens in; het was zijne 

 dubbeizinnigheid, die hem wellicht hij beider partijen verdacht 

 maakle en ailes belemmerde. Bij hen zelfs die hem in de Neder- 

 landen gebracht hadden,en onder dezen bij zijn bloedverwant Em- 

 manuel van Lalaing, heer van Montigny, genoothij niet het minst 

 vertrouwen mecr. De sleden Landrecies, Quesnoy en Maubeuge 

 waren bij zijne konist in de Nederlandcn door de Algemeene 

 Stalen aangeduid om door de Franschen bezet te worden, doch 

 deze plaatsen verklaarden liever eene belegering te onderstaan, 

 dan ze in hare muren te onlvangen. Dan schonk men hem de slad 

 Mechelen als verblijfplaats en laler Aath. 



Door de burgers van Bergen in Henegouw, die dachlen dat de 

 Franschen eenen aanslag op hunne stad wilden wagen, werden 

 zij uit de poorlen gedreven. 



Tclkens dat de hertog klaagde, dreigde of tempeeslle, vvisten de 

 Algemeene Stalen hem le paaien, nu eens met den tilel van 

 « Beschermcr der Vrijheid », dan met beloften van lauwerkronen 

 en van bronzen standbcelden le zijner eere, in een woord met 



