( 191 



VIII 



De moeilijkliedcn met de Malkontenteii, die vereffcnd schont'ii 

 bij de gocdkcuring (25 Jaiiuari 1579) van liet akkoord le Komene 

 lusschen dcn lieer van Boiirs, als zaakgelasligde (1er Alge- 

 mcene Stalcn en Emmanuel van Lalaing, Iieer van Montigny, 

 aïs oversie dcr VVaalsche suldalen geslolen, namen een ander 

 knrakler. Toi dan loe. waren de Malkontenlcn wel eene onafhan- 

 kclijke partij, om zoo te zeggen eene fractie van de opreclit 

 nationale parlij, die eenige irouwc verlegenwoordigers in de 

 Algemeenc Slalen leldc, zonder staalkundige belrekkingen, doeli 

 getronw aan den aartshertog Malhias, aan den Slaatsraad en aan 

 de Algemeene Stalen. Eene belangrijke gebeurlenis, die ailes 

 verijdelde, riep eene heel nieiiwe j)arlij lot stand. Toi dan loe 

 slreden de iMalkontenten enkel en alleen tegen de overheersehing 

 der Calvinisten in Vlaanderen. Eene reaclie was onlstaan in de 

 Waalsche geweslcn len gevolge der Unie van Ulrecht, en zij sloot 

 zicli bij de Malkontenlen aan. 



Rceds lang verlangde Willem van Oranje de Noorderprovinciën 

 (loor eene nieiiwe unie nauwer onder elkander le verbinden. Met 

 (le Pacificatie vnn Gent en de Unie van Brussel — bcvallende de 

 bcpaling dal de Roomsche godsdiensl nioesl gebandbaafd blijvesi 

 — kon Willem de Zwijger nooit zijn doel bcreiken, bleven de 

 Kalbolieken meester van bel terrein. De Hervorming was voor 

 hem de ladder, waarmedc bij eens den koninklijken troon 

 zocht le beslijgen. De enkcle plaatsen van Holland, Zceland en 

 van 'l Utrccblscbe Stiebt, waar zij ne aanbangers niet meester 

 speclden, tracblle bij toi een verbond ovcr le balen. Overal bad 

 bij Irouwe vrienden, die zijne inzicblen dienden *. Zijne lieime- 

 lijke werking werd goedgekeurd en aangemoedigd door de 

 koningin van Engeland. In liet jaar 1577.sebeen de kans \an 

 welgclukken niet scboon genoeg en lijdelijk zag bij van zijne 

 plannen af. Toen de Calvinisten in Vlaanderen de bovenbau*! 



* Wagenaar, VII, 1)1. US. 



