354 



Crantzius plantam suam habuit. Area geogr. : Alpes, Carpati or., Karsthia, 

 Istria (reg. alp., subalp.). 



12. K. Tommasinii; suspicionem meam hunc ad R. neapolitanum ((>1) per- 

 tinere, cl. Freyn (in litt. 1878) contirmavit, testantibus ab eo comparatis tam 

 specimen authent. Tenoreanum quam icon et descriptio primaria Tenorii, 

 sed, ut nunc edoctus sum, cl. Janka jam 1857 hanc plantam ad R. neapoli- 

 tanum Ten. (R. velutinus K.) retulit et 18G0 probavit plantara Tommasinii 

 ex Tstria (Pola) cum ea identicam esse. 



13. R. palustris: indicatur etiam Istr., ubi interdum pro prfficed. (R. Tomma- 

 sinii) sumtus dicitur; alii ibi rarissimum esse et loca ejus indicata plurima 

 ad R. velutinum K. (cfr. prEec.) spectare perhibent; sec. Freyn (litt. 1878) 

 vera specics Smithii, quje descripta e specimine Tourn. ex Oriente, est planta 

 omnino orientalis et ab occidentali diversa. — R. heucherifolius; in Sicil. 

 vulgatus est, sed forma, quaj R. pratensis Pr., rara (Palermo etc); formse 

 minores (regionum altior.), caule basi incrassato, a Preslio pro R. bulboso 

 sumtie sunt (: Strobl). 



14. R. neapolitanus; — R. Balbisii; ex Freyn (litt. 1878) species eximia est; 

 habitus fere R. cbii, unde nomen Balbisianum (R. cymbalarifffolius) sat cha- 

 racteristicum. 



15. Batrachium paucistamineum; observ. cl. Freyu, qui in Kern. sched. 

 ad exs. 95 plantara bohemicam (vivam) exactissime descripsit, ha^c inter 

 Aquatiles p. d. (stigmate papilloso prwditas) bonam speciem constituit. 



16. B. carinatum; sec. Freyn (1. c.) etiam hoc est e grege Aquatilium p. d. 

 (stigmate papilloso conveuientium), nec, ut credidit Schur, cum B. Baudoti 

 comiiarandum; ideni auctor laudatus 1. c. hane plantam, a plurimis neg- 

 lectam, descriptione (e vivo) elaboratissima et observationibus biologicis 

 illustravit. 



17. B. intermedium (Ranunculus intermedius Knaf); observ. Townsend (1883) 

 planta Knafiana sistit formam homophyllam, quare nomen B. micranthi po- 

 tius forse adhibendum est. 



18. Helleborus niger; — H. altifolius Kern. sched. ad exs, a. 1883. H. niger 

 var. altifol. Hayne 1829, Rchb. 1832. H. niger var. macranth. Freyn iu Flora 

 1881. H. niger Pollini (1822). Lomb., Venet., Tyrol. mer. alp. calcar., ibique 

 H. nigrum legitimum alpiuni calcar. boreaHum substituit. Idem cl. Kerner 

 characteres certos ad unum ab altero distinguendum observavit in specimi- 

 nibus, quai a seminibu.s, e locis natalibus provenientia, in uno eodemque Uico 

 educavit. 



19. Caltha palustris; in Sicil. a Presl indicata est e commutatione cuni 

 Ficaria grandifiora, teste Strobl. 



20. Aquilegia atrata (A. nigricans Rchb.); cl. Simkovicz, ex inspectione 

 herbarii Baumgarten. et e loco (in alpib. rodnens.) a Baumgarten citato, 

 probavit A. nigricantem ej. veram et ab A. nigricante Rchb. (iu Transs. 

 non lecta) distinctam esse speciem, cui vero auctor (Baumgarten) e prava 

 observatione capsulas modo tres tribuit: nomen dedit ob colorem obscurum 

 caulis. 



21. Pteonia officinalis; — P. pubens; ex observ. cl. Kerner (sched. ad exs. 90) 

 P. pubens Sims descripta est e planta in Horto Paris. culta (patria ignota) 

 dum planta Reichenbachiana per Alpes meridiouales (et per totam Karst- 

 hiam), a convallibus usque ad regionem alpinam, distributa est. 



•-•-. ^ymphffia thermalis; hujus locus natalis p. d. est in thermis et in n- 



vulo calido Pecze dicto prope Maguovaradinum, germ. Grosswardein (Hung. 



or.). Kern. exs. austr.-huug. 72. 

 23. Xuphar sericeum; est .solum varietas N. lutei, ut Caspary monstravit et 



Borbas (bot. centralbl. 1,881) probavit: locus classicus est prope Waizen 



(Hung.), sed etiam ad Pesthinum et alibi occurrit. 



