358 



speciosa et con.spicua". rrobabile adsit etiam alibi, e. gv. in Pyienjeis, iinde 

 Bordere, sub uoniine V. nionticola Jord., specimina distribuit qute ad Y. po- 

 lychromam pertineant. Kern. scbed. ad exs. 



55. Aldrovauda vesiculosa; in Litbaunia jam a Besser (1821) lecta est; 

 insp. hort. B.Stein irritabilitatem observavit (1873) in plautis ad Kybnik 

 Silesite tunc (a\state calida et sicca) Itete florentibus; vid. bericht d. bot. 

 sect. d. schles. ges. 1874, 3— 4 (*). 



56. Polygala Chamgebuxus; in Hungaria, ubi jam a Clusio (1583) lecta, 

 rara est et non nisi iu parte occideutali et meridionali-occideutali obvia; 

 in Banatu recentius non observata est, in Traussilvanica solum in Carpatis 

 (deest in hungaricis). Borbas iu oe. bot. z. 1885. 



57. P. rosea; sec. Bennet (journ. o. bot. 1878) P. rosea grseca (cum P. pruinosa 

 Boi-ss. p. p.) pertinet ad P, major, cujus varietates sunt P. Boissieri Coss. 

 et P. ketica Willk. Lge. 



58. P. amara (L. syst. ed. X. 1759). P. amara var. alpestris Whlnb. carp. (uon 

 P. alpestris Rchb. esc). P. aniara genuiua K. — Observ. cl. Kerner (sched. 

 a. 1882) P. amara L. syst. est plauta eadem ac illa L. sp. (17G3) et Jacq. 

 enum. vind. (1762), quai a Linnteo ipso citatur, a Jacquin in fi. au. (1778) 

 de.scripta et picta est et in locis a Jacquin allatis etiam hodie copiosa viget; 

 igitur sine ullo dubio huic pertiuet nomen P. amarje, quamquani in herb. 

 Linn. sub hoc nomiue adsit P. calcarea FSz. 



59. P. austriaca Cr. (1769) nou Echb. (1831); cfr. Kern. sched. ad exs. a. 

 1882. — P. amarella Cr. (1769). P. araara Whlnb. P. myrtifolia Fr. (non L.). 

 P. uligiuosa Kchb. pl. crit. ; exc. P. minor foliis circa radicem rotundioribus 

 Vaill. bot. par. Hab. in Europa media omni, etiam in subalpinis, et ad eam 

 (P. amarella Cr.) pertinent loca quredam (etiam borealia) iu Consp. sub P. 

 austriaca allata, ibique P. amarella tamquam varietas P. amara err. citatur. 



60. P. alpestris; hiec species a Briigger dicitur exacte media (.sed niiuime 

 hybr.) iuter P. vulgarem et P. amaram; vid. annal, (jahresb.) soc. nat. scrut. 

 Bundiie (Graubuudens) 1882. 74—76. 



61. Melandryum nivale; Lychnis nivalis Kit. ap. Schult. (1814). Silene Siegeri 

 Bmg. (1816). Viscaria Siegeri Grsb. (1852). Polyschemone nivalis Schott (1854). 



62. Dianthus mem branaceus; cl. Borbas su.spicatus est hanc plautara hy- 

 bridam esse a D. collino W.K, et D. diutino Kit., sed sec. Blocki minime 

 talis est, cum in tota Galizia mer.-or., ubi copiosa, in consortio eorum niini- 

 quam crescit. Kern. sched. ad ex-i. 



63. D. sabuletorum; D. banaticus Kern. (non HeufF.) ex ipso; etiam D. diu- 

 tiuus Rchb. ic. et exc. p. p. non Kit. (qui — D. polymorphus MB.) solum 

 Dianthum sabuletorum spectare videtur, qui ipse proxime affinis est D. 

 atrorubenti (n. 45). Kern. sched. ad exs. 



64. D. atrorubens (1785). D. vaginatus Vill. (1789). Pedem. Helv. mer. Tyrol. 

 Venet. (Verome!). — D. Ponteder;e Kern. (1882). D, atrorubens Kchb. ic 

 (Lomb. Croat. Slavon. Hung. etc). — Pontedera hanc plautam e Padua mi- 

 sit ad Seguier Veronte, qui eam memorat cum de specie nunc atrorubens 

 dicta loquitur, dicens etiam priorem coUes Veronenses non spernere, licet 

 tam pnesto non sit (ac D. atrorubeus). De his duobus Dianthis cfr. exposi- 

 tionem criticam cl. Kerneri in sched. ad exs. a. 1882. 64—68. 



65. D. giganteus; D. atrorubens Jacq. ic (1786) non All. (1785). D. Balbisii 

 Grsb. (1852) et auct. transs. (uon Ser.). D. propinquus Schiir (in Consp. sub 

 D. hburnico allatus). De hac specie cfr. Borbas in commentationibus acad. 

 liungar. 1875 etc 



66. D. superbus; sec. citatum Linna?i e Clusio typus hujus speciei est planta 

 austriaca, in pratis demissioribus humidis proveuiens; in alpinis (et borea- 



